We staan om zes uur op voor de bus van zeven naar Bartın. Een deel van onze spullen laten we achter voor de campingbeheerder, want naar huis sturen wordt te duur. Onze fietsen passen niet in de dolmuş, het deelbusje, dus zijn we aangewezen op onze duim. Op de rustige weg krijgen we al snel een lift in een bestelwagen met open laadbak, die ons afzet op de splitsing hoog boven Amasra. Een tweede lift brengt ons naar de otogar, het busstation waar de langeafstandsbussen vertrekken, waar we voor vijfentwintig lira per persoon een kaartje naar Ankara kopen; de fietsen mogen zonder bijbetalen mee.
Reizen met de bus gaat hier als in Maleisié. Moderne touringcars met genoeg beenruimte, en een service die fantastisch is: water, koffie, cakejes en citroenwater om je handen en nek te verfrissen. Via Devrek, dat ons inmiddels bekend voorkomt, rijden we over een bergpas naar de snelweg tussen Istanbul en Ankara. Het landschap wordt kaler en leger, met herders langs de weg, tot we na vier uur de uitgestrekte buitenwijken van Ankara binnenrijden, waar fantasieloze flats het beeld bepalen. De otogar van Ankara is reusachtig: drie verdiepingen en meer dan honderd perrons.
Een straat vol koelkasten
Onze fietsen mogen niet mee in de stadsbus of de metro, dus rijden we zelf zeven kilometer over chaotische boulevards waar niemand rekening houdt met twee fietsers, naar de wijk Ulus, één grote overvolle bazaar. De straat waar we voor vijftig lira een kamer nemen, in een hotel dat tevens hoerenkeet is, wordt volledig in beslag genomen door de handel in witgoed.
De hele stoep ligt vol koelkasten, wasmachines en strijkplanken, die ’s avonds weer de winkeltjes in worden gepropt.
We kopen een kaart van Ankara en zoeken de locaties van DHL, FedEx en UPS op, want voor het verschepen van de fietsen moeten we morgen ergens zijn. Online uitzoeken lukt maar half: Google Maps wordt in heel Turkije geblokkeerd.