De zware fietsdag van gisteren zit nog in het lichaam. We hebben slecht geslapen. Moe, maar tegelijk te wakker door de inspanning van de dag ervoor. De camping maakt veel goed. We staan onder rotsen met een openluchtbadkamer die met een lage stenen muur is gebouwd onder de rotswand. Stilte, geen andere gasten en helder grondwater dat gewoon uit de kraan te drinken is. Buiten het seizoen voelt het hier bijna verlaten.
Na een ontbijt met gebakken eieren pakken we de fietsen weer in en rijden de kilometer terug naar de receptie en winkel voor koffie en een stuk worteltaart. De eigenaar blijkt een enthousiaste fietser. Hij besluit het eerste stuk met ons mee te fietsen. Hij is aangenamer gezelschap dan de rotsmuis die vannacht alle tassen probeerde open te krijgen en er zelfs in slaagde een gat in een afgesloten pot pindakaas te knagen. Van de zes eieren die we hadden meegenomen, zijn er nog vijf over. Les geleerd: eten hier goed afsluiten.
Het terrein van onze gastheer beslaat ongeveer 5.000 hectare. Farms in Namibië zijn zelden klein. Veel boeren combineren veeteelt met toerisme of jacht. Hij jaagt zelf niet, maar vertelt dat grondbezitters in principe veel vrijheid hebben in wat ze met het wild op hun terrein doen. Op sommige privéjachtlodges betalen bezoekers tienduizenden dollars om een luipaard te schieten. Waarom iemand zoiets zou willen doen, blijft voor mij moeilijk te begrijpen.
We fietsen ongeveer 25 kilometer door een rood en rotsachtig landschap. Oryx en andere antilopen zien we regelmatig. Zebra’s zouden hier ook rondlopen, maar die laten zich vandaag niet zien. Langzaam naderen we de rand van het plateau. Hier eindigt het Namibische hoogland en begint het escarpment: de steile overgang waar het land honderden meters afdaalt richting de kustvlakte en de Namibwoestijn.
De afdaling van Spreetshoogtepas
Bij de Spreetshoogtepas stopt de weg even letterlijk op de rand van het landschap. Vanaf hier kijken we uit over de Namibwoestijn, bijna negenhonderd meter lager. Het uitzicht is adembenemend. Een vlakke, lichtgekleurde vlakte strekt zich uit tot aan de horizon. Bergen en rotsformaties steken er als eilandjes bovenuit. Het verschil met het groene hoogland waar we vandaan komen is abrupt.
De afdaling is lang en steil. De gravelweg slingert omlaag langs de helling. Onze gastheer rijdt met ons mee naar beneden. Beneden kijkt hij even omhoog naar de weg die hij straks weer terug moet fietsen. Daar lijkt hij niet meteen blij van te worden. Wij gaan verder richting Solitaire. Nog veertig kilometer.
Beneden verandert het landschap direct. Het is lager, droger en opener. De vegetatie wordt schaarser en de kleuren verschuiven naar zand en steen. In de verte verschijnen de eerste duinen. De wind staat weer tegen. De weg bestaat uit een mengsel van gruis, stenen en zand en fietst zwaar. Mensen zijn er nauwelijks. Wel zien we verschillende soorten antilopen, soms ver weg, soms vlak langs de weg.
Na een lange tijd zonder voorzieningen verschijnt plots een café in het niets. Er staat ook een kleine winkel en een kunstboetiek. Voor ons is het vooral een plek om uit het stof te stappen en iets kouds te drinken. Naast het gebouw is een oude Russische raket ‘neergestort’, die hier door de eigenaar is neergezet als cadeau voor zijn zoon toen die ruimtevaart ging studeren. Het object past vreemd genoeg goed in dit landschap: een stuk technologie midden in de leegte.
Na de pauze volgen nog 25 kilometer. Het landschap wordt steeds leger. In de verte zien we zandduinen en grillige rotsformaties. Antilopen steken de weg over. De hekken die op het hoogland overal langs de weg stonden, zijn verdwenen. Na een laatste bocht draait de wind plots in ons voordeel. De weg wordt beter en de kilometers lopen ineens makkelijker.
Solitaire: een tankstation in de woestijn
Aan de rand van de Namib ligt Solitaire. Het is in wezen een tankstation langs de C14, maar in de loop van de jaren uitgegroeid tot een kleine halteplaats met motel, camping, restaurant en winkel. Verspreid over het terrein staan oude auto’s die langzaam door de woestijn worden teruggenomen. Het geeft de plek iets van een openluchtmuseum. Op de camping zijn we de enige gasten.
’s Avonds koelen we af in het zwembad en eten steak in het restaurant. Terwijl de zon achter een acacia ondergaat, kleurt de lucht langzaam oranje boven de vlaktes van de Namib. ’s Nachts horen we de grondeekhoorns kwetteren. Een vos loopt over de camping en een paar gazelles verschijnen even tussen de tenten.
De woestijn is bereikt.
1 comment
Leuk om de verslagen te lezen en mee te genieten van het prachtige Namibië, het land waar ik geen genoeg van krijg. Ooit het boek Solitaire gelezen van Ton van der Lee, een Nederlander die er jaren heeft gewoond? Zo niet, zeker een keer doen!