We hebben slecht geslapen. Na een zware dag is het lichaam te moe om te rusten. De camping maakt veel goed: we staan onder de rotsen bij een openluchtbadkamer die tegen een lage stenen muur is gebouwd, er zijn geen andere gasten en het grondwater uit de kraan is gewoon drinkbaar. Buiten het seizoen voelt het hier bijna verlaten. N$250 (ca. €12,50) per persoon, en een winkeltje dat verrassend goed bevoorraad is.
Vannacht heeft een rotsmuis alle tassen geprobeerd en het klaargespeeld een gat te knagen in een afgesloten pot pindakaas. Van de zes eieren zijn er nog vijf over. Les geleerd: eten hier goed afsluiten.
Na een ontbijt met gebakken eieren rijden we de kilometer terug naar de receptie voor koffie en worteltaart. De eigenaar blijkt een fanatiek fietser en besluit het eerste stuk mee te rijden.
Vijfduizend hectare en wat je daarmee mag
Zijn terrein beslaat ongeveer vijfduizend hectare; farms zijn hier zelden klein. Veel boeren combineren veeteelt met toerisme of jacht. Hij jaagt zelf niet, maar vertelt dat grondbezitters in principe veel vrijheid hebben in wat ze met het wild op hun grond doen. Op sommige privéjachtlodges betalen bezoekers tienduizenden dollars om een luipaard te schieten.
Waarom iemand zoiets zou willen doen, blijft voor mij moeilijk te begrijpen.
We fietsen samen zo’n vijfentwintig kilometer door een rood en rotsachtig landschap. Oryx en andere antilopen staan regelmatig langs de weg. Zebra’s zouden hier ook rondlopen, maar die laten zich vandaag niet zien. Langzaam naderen we de rand van het plateau, waar het Namibische hoogland ophoudt en het escarpment begint: de steile overgang waar het land honderden meters afdaalt richting de kustvlakte.
De Spreetshoogtepas
Bij de Spreetshoogtepas stopt de weg letterlijk op de rand. We kijken uit over de Namib, bijna negenhonderd meter lager: een vlakke, lichtgekleurde vlakte tot aan de horizon, met bergen en rotsformaties die er als eilanden bovenuit steken. Achter ons ligt het groene hoogland. Ertussen zit niets.
De gravelweg slingert steil omlaag en onze gastheer rijdt een stuk mee naar beneden. Eenmaal beneden kijkt hij omhoog naar de weg die hij straks weer terug moet. Daar lijkt hij niet meteen blij van te worden.
Beneden is het lager, droger en opener. De vegetatie wordt schaars en de kleuren verschuiven naar zand en steen. In de verte verschijnen de eerste duinen. De wind staat opnieuw tegen en de weg bestaat uit een mengsel van gruis, stenen en zand dat zwaarder fietst dan gravel. Mensen zijn er nauwelijks.
Halverwege de veertig kilometer naar Solitaire staat onverwacht een café langs de weg, met een winkeltje en een kunstboetiek. Voor ons vooral een plek om uit het stof te stappen en iets kouds te drinken. Naast het gebouw ligt een grote Russische raket in het zand, alsof hij daar is neergestort.
Solitaire
De laatste vijfentwintig kilometer gaan door een steeds leger landschap: zandduinen, grillige rotsformaties, antilopen die de weg oversteken. De hekken die op het hoogland overal stonden, zijn verdwenen. Na een laatste bocht draait de wind in ons voordeel.
Solitaire is in de kern een tankstation aan de C14, in de loop der jaren uitgegroeid tot halteplaats met motel, camping, restaurant en winkel. Over het terrein staan oude auto’s die langzaam door de woestijn worden teruggenomen. Op de camping zijn we de enige gasten.
’s Avonds koelen we af in het zwembad en eten we steak. ’s Nachts piepen de grondeekhoorns, loopt er een jakhals over de camping en staan er even twee gazelles tussen de tenten.
Foto’s uit dit verhaal
Meer foto’s uit Namibië ›Waar deze dag ligt
Fietsreis door zuidelijk Afrika, nu in Namibië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
Spring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.
1 comment
Leuk om de verslagen te lezen en mee te genieten van het prachtige Namibië, het land waar ik geen genoeg van krijg. Ooit het boek Solitaire gelezen van Ton van der Lee, een Nederlander die er jaren heeft gewoond? Zo niet, zeker een keer doen!