Op onze laatste ochtend willen we de zonsopgang nog eens zien, nu vanaf het uitzichtpunt waar we de avond ervoor de zonsondergang bekeken, met zowel Uluru als de koepels van Kata Tjuta in beeld. We staan om half vijf op, maar maken een fout: zodra de eerste toergroep de rust verstoort, vertrekken we, en zien dan in de achteruitkijkspiegel de hemel knetterroze en oranjerood worden, met pal achter Uluru de grootste rode zon die we ooit zagen opkomen. Oeps. We praten het goed met de conclusie dat je met vijftig mensen zoiets toch niet echt kunt beleven; de mooiste zonsopkomsten zie je alleen, op bijzondere plekken. Het voordeel van ons vroege vertrek is dat we doorrijden naar Kata Tjuta, vijfendertig kilometer verderop, en daar als eersten aankomen voor de Valley of the Winds.
Tussen de koepels
Vanaf Kata Tjuta zie je goed dat Mount Conner, Uluru en Kata Tjuta één rechte lijn vormen in het vlakke land, alle drie hardere restanten van erosie. Waar Uluru uit verticaal geperst zandsteen bestaat, is Kata Tjuta horizontaal opgebouwd; de koepels doen wat aan de Bungles denken, op de horizontale strepen na. De acht kilometer lange wandeling voert door de kloven tussen de koepels naar een kleine, zeer groene vallei, beschut en met permanent water, waar zeldzame soorten groeien en vrolijke zebravinken met rode snaveltjes rondscharrelen. De vallei heet niet voor niets de Valley of the Winds: door de nauwe trechters tussen de koepels waait het er ongenadig hard, al houdt zelfs die wind de vliegen niet tegen.
Doordat we de zonsopgang oversloegen, hebben we Kata Tjuta in stilte kunnen beleven; pas tegen het eind komen de groepen, en op de parkeerplaats staan tien toerbussen. Onze kaart is vandaag verlopen en het is bewolkt, dus we besluiten kilometers te maken. Onderweg naar Stuarts Well worden we langs de weg staande gehouden door twee meiden die aan een televisieproductie in Alice werken, Lara en Melinda, die ons hun nummer geven om iets te gaan drinken. Hoe vaak word je nu langs de weg staande gehouden voor een afspraak?
In de achteruitkijkspiegel zien we pal achter Uluru de grootste rode zon opkomen die we ooit zagen; oeps.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Waar deze dag ligt
Roadtrip door Australië, nu in Australië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›Spring naar een andere aflevering
- 132. Naar Curtin Springs: op weg naar de rots
- 133. Uluru: de rots die niet te overhypen valt
- 134. Uluru bij zonsopgang: de basiswandeling en het sorry book
- 135. Kata Tjuta: de Valley of the Winds
- 136. Terug naar Alice, en de mulga tegemoet
- 137. De lange rit naar Banka Banka Station
- 138. Van Banka Banka naar Elsey: roadkill en overbegrazing
- Alle 157 afleveringen ›
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Over land naar het oosten 2018
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Te voet door Bulgarije 2026
- Te voet door Turkije 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen