rustdag in uraman takht: het verticale dorp

Iran: het verticale dorp Hawraman in de mistAlle foto’s uit Iran ›

Vandaag fiets ik niet. Na het noodweer van gisteren neem ik een rustdag, deels omdat ik die wil en deels omdat het weer me die oplegt: de ochtend is mistig en nat, met wolken die door de dalen drijven en de bergtoppen telkens verbergen en weer vrijgeven. Ik blijf in Uraman Takht, het bergdorp waar ik ben gestrand, en wacht tot de lucht openbreekt.

Iran: gestapelde huizen tegen de steile helling van Hawraman

Het verticale dorp

Dat geeft me de tijd om eindelijk goed te kijken naar waar ik beland ben, want dit is een bijzondere plek. Het dorp is in terrassen tegen een steile berghelling gebouwd, de huizen pal boven elkaar, met blauw en groen geverfde kozijnen.

Het dak van het ene huis is het erf van het huis erboven.

Het is de typische bouw van Hawraman, een eeuwenoude oplossing voor het leven op een helling die te steil is voor iets anders. Dorpen als dit worden niet voor niets verticale dorpen genoemd, en in de mist, met de daken die als trappen tegen de berg op lopen, is het beeld nog indrukwekkender.

Iran: Koerdische familie in klederdracht op een uitzichtpunt in Hawraman

Vrijdag in Hawraman

’s Middags klaart het op, en het dorp komt tot leven. Want ik ben hier niet alleen: het is vrijdag, de vrije dag in Iran, en Hawraman is een geliefde plek. Overal zijn families neergestreken om te picknicken en van het uitzicht te genieten. Bij sommige groepen wordt gedanst, iets wat in Iran officieel niet hoort maar hier gewoon gebeurt, en de hoofddoeken zijn in veel gevallen helemaal verdwenen. Ik loop tussen hen door en word, zoals altijd in Iran, voortdurend aangesproken. De vrouwen dragen hier de kleurrijke, met bloemen geborduurde Hawrami-jurken, en ze willen graag samen op de foto, met de mistige bergen op de achtergrond. Een dorpswinkelier in een zwarte tulband met kwastjes laat me een portret maken tussen zijn schappen vol speelgoed en snoep.

Beneden het dorp duiken de kalksteenkloven steil weg, met een rivier diep op de bodem en mistflarden die langs de wanden kruipen. Het is precies het ruige, imposante landschap waarvan ik gisteren in het noodweer geen kampplek kon vinden, en vandaag, droog en uitgerust, kan ik er eindelijk rustig naar kijken.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig