Behnams vader brengt ons naar het busstation en zet ons af bij de bus naar Yazd, die om vijf over acht vertrekt. Behnam heeft de kaartjes al voor ons gekocht, samen veertien euro, en zijn vader haalt ze op bij het loket van de juiste maatschappij. Iraniërs betalen bus, trein en vliegtuig met een Iraanse betaalpas, die wij als buitenlanders niet hebben. Het is een handige ruil: zij regelen de kaartjes, wij betalen in euro’s, en in een land waar de rial elk jaar minder waard wordt, is westers geld een mooie spaarpot.
Het is een uiterst comfortabele VIP-bus. De rit duurt zes en een half uur. De eerste uren rijden we door landbouwgebied, en na een pas door een vlakke woestijn, die pas in het laatste uur voor Yazd weer echte bergen laat zien. Anders dan in Maleisië of Thailand staat er geen gewelddadige film op met het geluid op maximaal. We stoppen één keer, tien minuten, net genoeg om onze pijnlijk volle blazen te legen.
Via Behnam hebben we een kamer in het Adobe Old House kunnen regelen. Bij aankomst wil de taxichauffeur ineens 120.000, terwijl we 100.000 hadden afgesproken. We geven hem de 100.000, en daar is hij zichtbaar niet blij mee. Ook de eigenaar van het guesthouse blinkt niet uit in vriendelijkheid. Na vier dagen tussen behulpzame, nieuwsgierige Iraniërs zijn we dat niet meer gewend. De binnenplaats rond een grote vijver is mooi. De kamer zelf is muf en warm, een prima plek om weer eens bedwantsen op te lopen.
We zitten in het oude deel van Yazd. De straten zijn smal en doen denken aan de medina’s van Marokko, alleen is het leem hier licht in plaats van donker. Boven de daken staan de windtorens waar Yazd om bekendstaat, de badgir, die de wind vangen en naar beneden leiden als een natuurlijke airconditioning. Vroeger stonden ze in de woestijnsteden van heel Iran en rond de Perzische Golf, maar nergens staan er nog zoveel als hier: honderden. Yazd ligt tussen twee woestijnen, de Dasht-e Kavir en de Dasht-e Lut, en in de zomer wordt het hier ruim veertig graden. Dit is een stad om te voet te verkennen, door smalle straatjes met overkappingen die de hitte buiten houden.
We waren even bang dat we in een deel van Iran waren beland dat al door toeristen is verpest, want toeristisch is het hier. Overal lopen westerse bejaarden, meestal in een groep. Maar in de straatjes komen we weer een hoop aardige, spontane mensen tegen. Al dwalend belanden we in een restaurant waar we te veel betalen voor matig eten, 450.000 rial, maar waar we wel aan de praat raken met een paar mensen die de eigenaren blijken te zijn van het Art House Café, waar we toch al naartoe wilden.
Vanaf hun dakterras prikken de windtorens in de donker wordende lucht boven het bruine, lemen Yazd.
Daartussen staan de blauwe koepels van de vele moskeeën, en de stad lijkt sterk op Buchara in Oezbekistan.
De zonsondergang bij de Jamemoskee is een bijzondere, omdat er zware regenwolken hangen, waar uiteindelijk een paar dikke druppels uit vallen. Veel meer regen hoef je tussen twee woestijnen niet te verwachten. De hele stad is gebouwd op de hitte: de windtorens boven de daken voeren elk zuchtje wind naar binnen, en in de zomer trekken de mensen zich terug in de verdiepte delen van hun huis.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Waar deze dag ligt
Thee bij de wisselaar, nu in Iran. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering5. Spiegels, martelaren en een krachthuis
Volgende aflevering ›7. Wazige gezichten in het modebladSpring naar een andere aflevering
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Aan de zonkant van La Palma 2013
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Thee bij de wisselaar 2017
- Op geitenpaden door Kaapverdië 2018
- Over land naar het oosten 2018
- De lus door Oost-Duitsland 2021
- Zeventien passen naar de zee 2021
- Elke dag een nieuw strand 2021
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Drie gebergten van Bulgarije 2026
- Over de St Paul Trail naar Eğirdir 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen