Regen en safari in Nkasa Rupara

Vannacht hoorden we leeuwen. En hyena’s. Dichtbij genoeg om niet meer in diep slaap te vallen. Om 6.00 uur zitten we aan de koffie. We worden opgehaald voor de game drive, zoals een safari in zuidelijk Afrika heet. De term “game” gaat terug op het koloniale gebruik van het woord voor wild dat bejaagd werd. Het klinkt inmiddels vreemd, maar de naam is gebleven, ook lang nadat de meeste parken van schieten naar kijken zijn overgestapt.

Wij zitten goed: we kamperen midden in de wildernis, op een plek zonder andere mensen, met uitzicht over de open savanne. Wat we niet in de hand hebben is het weer en het geluk dat je nodig hebt om de juiste dieren op de juiste plek te treffen. We willen leeuwen, luipaarden, hyena’s, buffels. De chauffeur heeft de leeuwen ook gehoord, vlak bij ons kamp. We gaan op zoek naar sporen.

Nkasa Rupara in het regenseizoen

Het park ligt in het uiterste noordoosten van Namibië, op de punt waar de grenzen van Botswana en Zambia samenkomen. De Kwando-rivier in het westen en de Linyanti in het zuidoosten vormen de natuurlijke grenzen. Normaal gesproken is het park droog genoeg om per 4×4 te doorkruisen. Nu niet.

Na zeven droge jaren is dit een extreem nat seizoen, de Kwando staat hoog en heeft grote delen van het park in moeras veranderd. Kanalen, lagunes en rietvelden bepalen het beeld. Voor nijlpaarden en krokodillen is dit ideaal. Voor leeuwen en buffels minder, die trekken naar hogere, drogere grond. Botswana, net over de grens, ligt iets hoger. Veel dieren zijn daar nu. Wij zijn hier.

Op zoek naar leeuwen

We rijden dwars door hoog gras en over zandpaden. Sporen genoeg, leeuwen niet. Dan maar het park in, alsof een parkgrens iets betekent voor een leeuw. Die gaat waar de buffels zijn, en de buffels zijn nu ergens anders.

Bijna vier uur rijden we door het wetlandgebied. Overal impala’s. In Namibië lijken er meer impala’s te leven dan mensen. We zien zebra’s, een paar gnoes, een kleine kudde olifanten, wratten zwijnenfamilies, bavianen, en een koppel zeldzame lelkraanvogels, groot, grijs, met een rode vlek op de kop, zo te zien op zoek naar een geschikte plek in het riet.

Leeuwen blijven uit. We leren waarom: buffels staan hoog op hun menu, en de buffels zijn nu in Botswana. Het is iets hoger en droger daar. Misschien dat Chobe ons nog een herkansing biedt. Waar we wél blij van worden is een waterplas vol nijlpaarden.

Minstens dertig paar ogen kijken ons aan, de ogen hoog op de kop, daarboven de rechtopstaande oren, en daaronder een bek met grote snorharen. Ze lopen over de bodem, grazen wat, gaan onder water en komen weer boven. Enorme bekken gaan open en dicht. Het water borrelt. Ze proesten en snuiven. Zolang we niet in het water stappen hebben we niets te vrezen. We staan aan de rand met een kop koffie.
De regen wint

De lucht is de hele ochtend grijs geweest. Dan rolt er vanaf het noordwesten een muur van noodweer over ons heen. Bliksem, donder, regen met bakken tegelijk. Daarna een regenboog en een licht dat de doorweekte vegetatie in een scherp, heldergroen zet. Het is niet het wildlife-avontuur waar we op hadden gerekend. Maar als compensatie is het best goed.