Home AfrikaNamibiëSlapen tussen de rotsen van Spitzkoppe

Slapen tussen de rotsen van Spitzkoppe

by Jeroen Kleiberg
Published: Updated:

We worden wakker tussen de rode rotsen, in volmaakte stilte. We drinken koffie terwijl de opkomende zon het graniet rood aanlicht. Het meeslepen van tien liter extra water was het waard.

Spitzkoppe en Damaraland

Met Spitzkoppe zijn we ook in Damaraland: het noordwesten van Namibië, dunbevolkt, met droge rivierbeddingen en verspreid levende gemeenschappen waaronder de Damara. De granieten rotsen rijzen tot ruim 1.700 meter op uit de vlakte. De rode kleur is oxidatie van ijzerdeeltjes in het gesteente, het meest zichtbaar bij zonsopkomst, zoals nu.

Tachtig procent van de wegen in Namibië is onverhard.

Fietsen door zand

Tachtig procent van de wegen in Namibië is onverhard. Harde gravel ligt prettig; wasbordsecties hebben vaak nog een rijdbare strook aan de kant. Diep zand betekent duwen, zeker bij opgehoopte plekken langs droge rivierbeddingen.

Vanuit onze kampeerplek rijden we een ruige 4×4-track. Banden zakken weg in het zand, we stappen af, duwen, stappen op, fietsen een paar meter, stappen opnieuw af. De hitte duwt er vroeg bovenop.

Onderweg ontmoeten we James. Hij hoedt geiten hier, samen met zijn broer die iets verderop woont. Als ik zeg dat zijn broer eraan komt lopen, vraagt hij of we hier eerder zijn geweest. Hij heeft op dit vroege tijdstip al flink gedronken en lijkt een paar minuten later vergeten wat hij net heeft gezegd.

Onze gegevens worden genoteerd in een groot boek. Wat is jullie kenteken? We zijn op de fiets.

Via de achterkant het officiële Spitzkoppe-gebied in: in alle richtingen granieten vormen. Verspreid liggen eenvoudige kampeerplekken. Je slaapt hier midden in het landschap.

Tussen toerisme en dagelijks leven

De hitte is volledig terug. Onverwacht fietsen we het gebied ook weer uit zonder dat iemand om een permit vraagt. We komen in het dorp dat naast het toeristische gebied is gegroeid: kleine hutten met metalen daken langs de weg.

Terwijl we rijden, horen we de Damara-taal. In de gesprekken vallen klikgeluiden op, geen losse geluiden, maar consonanten die vast in woorden zitten.

Vanaf de camping kijken we de rest van de dag naar de bergen. De kleuren verschuiven van bruin naar rood en paars, afhankelijk van de zon. Rond onze plek liggen overal pootafdrukken in het zand. Klein en groot, kriskras, sommige nog scherp, andere al half weggewaaid.

Verhaal uitgelezen? Een kleine bijdrage helpt de verhalen op weg te houden.





DelenWhatsAppE-mailFacebook
Advertentie

Nieuwe verhalen in je mail

Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.

Waardeer je dit blog?

Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.





3 comments

Mette 18 maart 2026 - 03:27

Daar doe je het voor, heerlijk!
Enjoy!

Reply
Tineke 18 maart 2026 - 09:02

Schitterende foto’s!!! En heel fijne tekst om te lezen!!!

Reply
Merlijn 23 maart 2026 - 17:19

Supermooi die rotsformaties! De vormen en kleuren ❤️

Reply

Laat een bericht achter


Meer inspiratie