Fietsen in Namibië: Slapen tussen de granieten rotsen van Spitzkoppe

We worden wakker tussen de rode rotsen en in volmaakte stilte. We drinken koffie terwijl de opkomende zon de granieten bergen rood aanlicht. Voor momenten als dit doen we dit allemaal. Het meeslepen van tien liter extra water is het meer dan waard. Dit begint te voelen als het avontuur en de uitdaging waar we naar op zoek zijn en waarvoor we naar Namibië zijn gekomen.

Spitzkoppe en Damaraland

Met het bereiken van de granieten bergen van Spitzkoppe zijn we ook aangekomen in Damaraland. Spitzkoppe is een groep geïsoleerde granieten bergen die abrupt uit de vlakke woestijn oprijzen. De hoogste piek reikt tot ruim 1.700 meter boven zeeniveau. De rotsen bestaan uit oud graniet dat miljoenen jaren geleden diep onder de aardkorst is gevormd en later door erosie is blootgelegd. De rode kleur ontstaat door oxidatie: ijzerdeeltjes in het gesteente reageren met zuurstof en geven de rotsen hun kenmerkende tint, die vooral bij zonsopkomst en zonsondergang sterk zichtbaar wordt.

Damaraland zelf is een uitgestrekt en dunbevolkt gebied in het noordwesten van Namibië, bekend om zijn ruige landschappen, droge rivierbeddingen en verspreid levende gemeenschappen, waaronder de Damara. Na Sossusvlei en Deadvlei zien we Damaraland als het volgende doel van deze reis. En nu zijn we er.

Fietsen door zand en stilte

Niet dat het hier gemakkelijk is. Ongeveer tachtig procent van de wegen in Namibië is onverhard. En je hebt onverhard en onverhard. De wegen met harde gravel zijn prettig om over te fietsen en het tempo ligt daar vanzelf hoger. Wasbordwegen zijn minder comfortabel, al is er vaak nog wel een strook te vinden waar de ribbels minder zijn. De stukken met diep zand betekenen meestal duwen en trekken, zeker op plekken waar de wind zand heeft opgehoopt of bij droge rivierbeddingen.

Vanaf onze verscholen kampeerplek tussen de rotsen rijden we over een ruige 4×4-track. Het is direct werken. Regelmatig zakken onze banden weg in het zand en moeten we afstappen. Duwen, weer opstappen, een paar meter fietsen, opnieuw afstappen. Het tempo ligt laag en de hitte begint al vroeg op de dag door te drukken.

Onderweg ontmoeten we James, die in een klein hutje woont. Hij hoedt geiten samen met zijn broer, die iets verderop woont. Als ik zeg dat zijn broer eraan komt lopen, vraagt hij of we hier eerder zijn geweest. Hij heeft op dit vroege tijdstip al flink gedronken en lijkt een paar minuten later alweer vergeten wat hij net heeft gezegd.

Via deze route komen we aan de achterkant het Spitzkoppe-gebied binnen. Onze gegevens worden genoteerd in een groot boek. Wat is jullie kenteken? We zijn op de fiets. Na deze formaliteiten fietsen we verder door een landschap met granieten vormen in alle richtingen. Verspreid tussen de rotsen liggen eenvoudige kampeerplekken. Het idee is duidelijk: je slaapt hier midden in het landschap.

Tussen toerisme en dagelijks leven

De hitte is inmiddels weer volledig aanwezig. Het zweet loopt langs ons lichaam en de vliegen weten ons goed te vinden. Vrij onverwacht fietsen we het gebied ook weer uit, zonder dat iemand nog om een permit vraagt. We komen in een klein dorp dat hier is ontstaan. Het contrast met de toeristen in grote 4×4’s en campers is groot. Kleine hutten met metalen daken staan verspreid langs de weg. De armoede is zichtbaar, maar mensen groeten ons en zwaaien.

Terwijl we door het dorp rijden, horen we de taal van de Damara. In gesprekken vallen korte klikgeluiden op, gemaakt met de tong. Het zijn geen losse geluiden, maar onderdeel van woorden en betekenis. Het klinkt voor ons ongewoon, maar hier is het vanzelfsprekend.

Vanaf de camping hebben we de rest van de dag uitzicht op de granieten bergen om ons heen. De kleuren verschuiven continu: van bruin naar rood en paars, afhankelijk van de stand van de zon. Rond onze plek liggen overal pootafdrukken in het zand. Kleine en grotere sporen, kriskras door elkaar, sommige nog scherp, andere al half weggewaaid. Het bewijs dat hier ’s nachts meer beweegt dan je overdag ziet.