Slapen tussen de rotsen van Spitzkoppe

We worden wakker tussen de rode rotsen, in volmaakte stilte. We drinken koffie terwijl de opkomende zon het graniet rood aanlicht. Voor dit soort ochtenden sleep je tien liter extra water mee.

Spitzkoppe en Damaraland

Met Spitzkoppe zijn we ook in Damaraland: het noordwesten van Namibië, dunbevolkt, met droge rivierbeddingen en verspreid levende gemeenschappen, waaronder de Damara. De granieten koepels rijzen tot ruim 1.700 meter op uit de vlakte. Ze staan er nog omdat het graniet veel harder is dan het gesteente eromheen, dat in de loop van miljoenen jaren is weggeërodeerd. De rode kleur is oxidatie van ijzer in de steen, het sterkst bij zonsopkomst, zoals nu.

Negentig procent van de wegen in Namibië is onverhard.

Fietsen door zand

En je hebt onverhard en onverhard. Harde gravel ligt prettig. Wasbord is niet comfortabel, maar er is vaak een strook langs de kant om de ribbels te ontwijken. Diep zand betekent duwen en trekken, vooral waar de wind zand heeft opgehoopt en bij de rivierbeddingen, die nu allemaal droog staan.

Vanuit onze kampeerplek rijden we een ruige 4×4-track. Banden zakken weg, we stappen af, duwen, stappen op, fietsen een paar meter, stappen opnieuw af. De hitte zit er vroeg bovenop.

Onderweg ontmoeten we James. Hij hoedt geiten, samen met zijn broer die iets verderop woont en dus ook zijn buurman is. Als ik zeg dat zijn broer eraan komt lopen, vraagt hij of we hier eerder zijn geweest. Hij heeft op dit vroege uur al flink gedronken en is twee minuten later vergeten wat hij net heeft verteld.

Via de achterkant komen we het officiële Spitzkoppe-gebied in. Onze gegevens worden genoteerd in een groot boek. Wat is jullie kenteken? We zijn op de fiets. Daarna fietsen we door een landschap van granieten vormen, met verspreid eenvoudige kampeerplekken: het idee is dat je hier tussen de rotsen slaapt. Het zweet spuit weer als vanouds uit alle poriën, en dat vinden de vliegen ook interessant.

Tussen toerisme en dagelijks leven

Onverwacht fietsen we het gebied ook weer uit, zonder dat iemand om een permit vraagt. Daarna komen we door het dorp dat naast het toeristische gebied is gegroeid: kleine keten met metalen daken. De armoede straalt eraf. De tegenstelling met de campers een paar honderd meter verderop is stuitend. En toch wordt er hier gezwaaid en gelachen. Dat is precies omgekeerd tussen de rotsen, waar de witte toeristen geen sjoege geven.

Terwijl we rijden horen we de Damara-taal. In de gesprekken vallen klikgeluiden op: geen losse geluiden, maar klanken die vast in de woorden zitten en er betekenis aan geven.

Vanaf de camping kijken we de rest van de dag naar de bergen. De kleuren verschuiven van bruin naar rood en paars, afhankelijk van de zon. Rond onze plek liggen overal pootafdrukken in het zand. Klein en groot, kriskras, sommige nog scherp, andere al half weggewaaid.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig