Ik ben weer vroeg op pad. De parkbewaker krijgt een hand, en dan rijd ik het slapende Nurabad uit. Na de nacht voor mezelf tussen de bomen voelt het goed om alleen te zijn. Overdag heb ik ontmoetingen genoeg, en die zijn warm en gastvrij, maar er zit een prijs aan vast. Zodra je bij iemand thuis wordt uitgenodigd ben je de trofee die aan de hele familie en de halve buurt getoond moet worden, en van een vroege nacht komt dan niets terecht. ’s Avonds mijn eigen tent, mijn eigen tempo: dat is het waard om voor door te trappen.
De eerste uren stelt het landschap weinig voor. Maar hoe dieper ik Lorestan in kom, hoe mooier het wordt. Ergens langs de weg ligt een veld met enorme, ronde granietkeien, groot als huizen, met daartussen een kudde schapen en een herder die er bovenop staat. Het is een van de mooiste plekken van de dag. Zoals altijd groet ik iedereen die ik tegenkom, en zoals bijna altijd levert dat meteen een warme reactie op. Ook bij de herder is het zo.
Voor een deuropening zit een oude man in een donker pak met een zwarte tulband, twee handen op een gedraaide wandelstok. Ik stop speciaal om te vragen of ik zijn portret mag maken. Hij vindt het fantastisch en gaat er eens goed voor zitten. Dat soort momenten kosten niets en leveren alles op.
Kebab in Khorramabad
Rond het heetst van de dag rijd ik Khorramabad binnen, dwars door de stad, langs het stadspark aan het water. Ik zoek een plek om te eten en beland in wat het beste kebabrestaurant van de stad blijkt te zijn. De eigenaar en zijn vrouw zijn zichtbaar trots dat er een buitenlander aan hun tafel zit, en hun zoon schuift ook aan. Ik blijf er lang, langer dan nodig, en dat is precies de bedoeling: rijst, kip van de grill, dun brood, thee, en een gesprek dat maar niet wil eindigen. Kiezen hoef ik toch niet: of je nu rijst met kip bestelt of een hamburger, in Iran staat er uiteindelijk kebab op tafel, en na een paar weken door dit kebabstan weet ik niet beter. Gelukkig komt hij hier vers van de grill, met gegrilde tomaten, en smaakt hij elke keer weer. Daarna fiets ik een stuk omhoog, de rand van de stad op, voor het uitzicht: het bruine dakenlandschap van Khorramabad met de ruige, gestreepte bergwand erachter.
Ik heb bewust uitgebreid gegeten, want ik wil vanavond weer vrij kamperen. Bij een rij winkeltjes langs de weg, met samovars en gasflessen op de stoep en borden voor sandwich en felafel, doe ik nog wat boodschappen voor de avond. Kort daarna sla ik af op een kleine weg. De route klimt geleidelijk door een prachtig dal vol gouden graan, en ik heb me voorgenomen om hier een zonsondergangfoto te maken, met dat graan op de voorgrond. Ik ben op zoek naar de juiste plek.
Een uitnodiging die geen nee accepteert
Niet iedereen is het daarmee eens. Er passeert een auto en stopt. Dr. Hoessein Hoesini, uit Aliabad verderop aan de weg, staat erop dat ik bij hem kom logeren. Hij is behoorlijk dominant en wil er niets van horen dat ik dat niet wil. Hij schrijft een briefje met zijn naam en een routebeschrijving naar zijn huis en drukt het me in de hand.
Gastvrijheid is hier soms ook een aanbod dat je niet mág afslaan, en dus knik ik vriendelijk, laat hem in de waan, en trek mijn eigen plan zodra hij is weggereden.
Ik kies een plek op een pad tussen de velden en ben net op tijd voor de zonsondergang. Boven de roodbruine bergkammen hangen regengordijnen, maar hier blijft het droog. Ik maak mijn foto’s van het gouden graan in het late licht, met de zonnestralen die onder de wolken door schuin over het dal vallen. Het enige nadeel van de plek zijn de muggen, die met tientallen tegelijk komen opdagen.
Het is een eenvoudige dag geweest, honderdelf kilometer maar zonder de zware klimmen van de dagen ervoor. Koerdistan was schitterend, een paar dagen daarna wat minder, en vandaag is het weer fantastisch, ook doordat ik op rustige weggetjes zit. Alleen op de achtergrond blijft de visumklok tikken, en Mashhad ligt nog ver naar het oosten. Voor vanavond schuif ik dat weg. De tent staat, het graan gloeit, en ik heb mijn plek voor mezelf.
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering22. Van Kermanshah naar het park van Nurabad
Volgende aflevering ›24. Een lift die ik niet had gevraagdSpring naar een andere aflevering
- 20. De zwaarste klim, en een aanzoek onderweg
- 21. Een gastheer in Kermanshah
- 22. Van Kermanshah naar het park van Nurabad
- 23. Door Lorestan, en een gastheer die geen nee accepteert
- 24. Een lift die ik niet had gevraagd
- 25. De ochtend erna, over de hoge pas
- 26. Met de bus naar Isfahan
- Alle 38 afleveringen ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.