Naar Fitzgerald River: schoenen schoon tegen de schimmel

Het regent weer, en zonder zicht op verbetering pakken we in en rijden door. In Esperance vullen we de versvoorraad aan en komen we de Slowaken Rasti en Ivana tegen, die Floor op de bushcamping had ontmoet. We spreken af elkaar later te zien in Fitzgerald River National Park. Via een toeristische route langs Pink Lake (dat door het slechte weer helemaal niet roze is) rijden we per ongeluk een rondje terug naar Esperance. Anderhalf uur later zijn we daar nog steeds. Via Stokes National Park, waar de jaarpas zich meteen terugverdient, rijden we door naar Fitzgerald, met de ondergaande zon recht in het gezicht op het laatste stuk gravelroad.

Het is bijna donker als we op de bushcamping aankomen, na 418 kilometer; de afstanden zijn hier enorm. De ranger haalt de $10 op. Sommigen proberen gratis te staan door in het donker te komen en vroeg te vertrekken, maar wij vinden tien dollar een eerlijke prijs voor een mooie plek met een gasbarbecue, schone toiletten en regenwater. We maken worstjes, aardappel, pompoen en champignons klaar, en hebben een gezellige avond met de Slowaken.

Schoon tegen de dieback

Fitzgerald River staat bekend om zijn botanische rijkdom. Voor we een granieten top beklimmen, moeten we onze schoenen reinigen om de dieback-schimmel niet te verspreiden, die in de grond zit en het wortelstelsel van planten aantast. We zien veel soorten die we nergens anders zagen, met stugge bladeren en mooie bloemen. De top is zo’n 350 meter hoog, de klim makkelijk, het graniet in bizarre, overhangende vormen waar talloze hagedissen zich thuis voelen. Op de terugweg jagen de regenwolken langs de kliffen. De middag blijft doorregenen, dus lezen we noodgedwongen in de auto. We hebben zin om door te rijden naar ergens waar de zon schijnt, en bovendien moeten we snel aan het werk: het geld raakt op.

Voor we een granieten top beklimmen, moeten we onze schoenen reinigen om de dieback-schimmel niet te verspreiden.