We nemen afscheid van de mensen die ons gisteren op de camping zo hebben verwend: Zuwal en Ali, Göksel, Spennur en Hakan. Er wordt omhelsd en gezoend, e-mailadressen worden uitgewisseld, en onze kaart krijgt een mooi plekje. Dit zijn moderne Turken zonder hoofddoek; Zuwal en Ali zijn allebei voor de tweede keer getrouwd en duidelijk gelukkig samen. We houden inmiddels ook aardig van Turkije.
Voor de supermarkt horen we Nederlands praten en worden we op de koffie gevraagd. Naziye is Turkse en woont een deel van het jaar in Kefken; haar dochter is getrouwd met een Amsterdammer. Van haar horen we dat een gemiddeld Turks inkomen rond de zevenhonderd euro per maand ligt en dat er vooral op krediet wordt geleefd. Zelfs een koffie bij Starbucks kun je hier op afbetaling krijgen.
Een schildpad steekt over
Door alle gastvrijheid stappen we pas om elf uur op de fiets, en dan begint het echte werk: navigeren. Dat is in Turkije een opgave op zich. Het land wordt in hoog tempo volgebouwd met grote infrastructuurprojecten; de hoofdwegen worden overal verbreed en zijn druk en snel, terwijl de kleine, rustige wegen waar je als fietser juist op uit bent moeilijk te vinden zijn. De kaart klopt niet met de borden, bij splitsingen ontbreken wegwijzers, en vaak weten we domweg niet waar we zijn. Door veel te vragen, en gelukkig steeds hetzelfde antwoord te krijgen, komen we op een weg die ons rechts van de zee door een rustig landbouwgebied voert. Midden op het asfalt komen we een schildpad tegen.
Een schildpad steekt de weg over, het traagste reisgezelschap dat denkbaar is.
Het gebied is verlaten en stil. Op de brede zandstroken staan hier en daar Roma-kampen. Met de wind in de rug maken we over glooiend, smal asfalt snel kilometers. In Karasu eten we laat in een lokantası, en opnieuw worden we door een groepje Turken voor de thee uitgenodigd. In het Duits horen we dat een normale flat hier vijftig euro per maand kost en een echt goede honderd. Een man die in Nederland in de haven heeft gewerkt en daar een oog verloor, vraagt waarom hij zo weinig pensioen krijgt; ik leg naar beste vermogen uit dat je met vijf jaar werken nu eenmaal geen volledig pensioen opbouwt. Hij vindt het mooi dat ik me veel te jong noem om er echt verstand van te hebben.
We knallen met ruim dertig per uur door naar Kadıköy, waar we vlak langs de zee een plek vinden. In de tuin van een visrestaurant mogen we voor vijf lira de tent opzetten; de goedlachse eigenaar vindt het best, zolang we maar geld overhouden voor eten en drinken. We zwemmen in de Karadeniz en surfen op de golven van het donkergrijze strand. In een hutje met uitzicht op zee eten we vis en zien we een dolfijn zwemmen; onder ons wordt live muziek gespeeld. Van Turkije en de Turken word je ontspannen.