Antalya: rollators, terrassen en een stad vol katten

Twee uur vliegen vanuit Sofia, en het eerste wat Turkije ons laat zien is een opstopping van rollators. Op het vliegveld van Antalya staan ze met honderden in de gang naar de paspoortcontrole, uitgeladen uit toestellen die kort na elkaar uit alle hoeken van Europa landen. Wij schuifelen ertussendoor. Na twee weken in Bulgarije, waar halve hotels in de bergen staan weg te rotten, is het een vreemde overgang: daar vergaan de gebouwen, hier proberen de mensen dat zo lang mogelijk uit te stellen. Over een jaar of vijftig sluiten wij achter in die rij aan.

Buiten de aankomsthal ligt de stad aan een brede baai, met kliffen die steil in het water zakken en daarachter de grijze wand van het Taurusgebergte, met de Tahtalı ruim boven de tweeduizend meter. Antalya ruikt, toetert en beweegt. Na de stilte van de Bulgaarse dorpen doet dat goed.

Kaleiçi

We slapen twee nachten in Kaleiçi, de ommuurde oude stad, aan de Hesapçı Sokak. Vanuit het hotel kijken we op de Kesik Minare, de minaret zonder spits, die hoort bij een gebouw dat eerst Romeinse tempel was, toen kerk en daarna moskee. De straat zelf is één lange rij terrassen, cafés en restaurants. In de vitrines liggen torens Turks fruit, aan het spit draait kebab, en gele taxi’s wringen zich door steegjes die daar nooit voor bedoeld zijn. Door de Hadrianuspoort loop je de oude stad in, en vanaf een uitkijkpunt kijken we neer op de haven, waar de vissersbootjes verdwijnen tussen rondvaartboten die tot de laatste stoel zijn volgeboekt.

Echt is het allemaal niet. Kaleiçi bestaat voor en door toeristen, vol boetieks en souvenirwinkels. Toch hindert het niet, misschien omdat het publiek ontspannen is. Wie om zich heen luistert, hoort vooral Turks. Ik had Duitsers, Engelsen en Russen verwacht, maar de Duitsers en Engelsen liggen in de kusthotels buiten de stad, en de Russen hebben de wijk Konyaaltı aan de andere kant van de baai, waarover ze hier spottend zeggen dat het een Russische badplaats is geworden.

Poessiestan

En dan de katten. Ze liggen in vensterbanken, op terrastafels en op de stoelen ernaast, en in de vitrines tussen de koopwaar. Rood, gevlekt, zwart-wit, dik en uitgemergeld, kittens en versleten oude katers. Het blijft niet bij de oude stad: in de rest van Antalya is het niet anders. In een park staat een rij witte kattenhuisjes met voerbakjes ervoor, en op de stoep vind je om de paar meter een schaaltje water. Wie de eigenaar is, weet niemand. Iedereen voert.

In Antalya ruik je de katten eerder dan je ze ziet.

Dat laatste is letterlijk bedoeld. In de warme steegjes hangt een lucht die je thuis alleen bij een kattenbak kent. Wij hebben er na een dag een naam voor: Poessiestan.

Het schrift kunnen we na het Bulgaarse Cyrillisch weer lezen. We zeggen merhaba en teşekkür ederim, en daar houdt ons Turks op. Na twee nachten worden we opgehaald voor de rit naar de bergen, waar we een deel van de St Paul Trail gaan lopen.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig

Praktische informatie

Bereikbaarheid: de luchthaven van Antalya heeft rechtstreekse vluchten uit heel Europa. De tram (AntRay) rijdt van de luchthaven tot de rand van Kaleiçi in ongeveer drie kwartier. De oude stad zelf is te voet het makkelijkst.

Slapen en eten: Kaleiçi heeft hotels en pensions in alle prijsklassen. Binnen de stadsmuur is eten duur en toeristisch; door de Hadrianuspoort naar buiten, in de wijken erachter, eet je goedkoper en tussen Antalyanen. In september 2026 kostte een eenvoudige maaltijd in een lokanta buiten de muur 6 tot 10 euro (1 euro is ongeveer 55 lira).

Musea: het grote archeologisch museum is sinds juli 2025 gesloten en gesloopt voor nieuwbouw. Het Kaleiçi Museum van Suna en İnan Kıraç, in een voormalige Grieks-orthodoxe kerk en een oud woonhuis, is een bezoek waard, net als het kleine etnografisch museum in de oude stad.

Geld en telefoon: op de luchthaven zijn geldautomaten en simkaarten te koop. Haal hier contant geld als je daarna de bergen in gaat: in de dorpen zijn geen automaten.

Beste reistijd: voorjaar en najaar. Eind september is het in Antalya nog volop zomer.

Plan je reis

Overnachten in Turkije: vergelijk accommodaties ›
Trein-, bus- en vliegtickets in Europa: vergelijk op Omio ›
Activiteiten en excursies in en rond Antalya: bekijk op GetYourGuide ›

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.