Met papa varen we naar de overkant, waar een tuktuk ons naar de Khone Phapheng-waterval brengt, de grens met Cambodja. Hij is heftiger dan alles wat we tot nu zagen: over tien kilometer stort de hele Mekong eenentwintig meter naar beneden, met golven die met donderend geweld tegen de rotsen slaan, naar verluidt de grootste (niet de hoogste) van Zuidoost-Azië. Het is wel duidelijk waarom de Fransen zo veel moeite namen voor een spoorlijn om de watervallen heen; je wilt hier niet in terechtkomen. Helaas wordt er een groot resort gebouwd voor groepsreizen.
Over tien kilometer stort de hele Mekong eenentwintig meter naar beneden, met golven tegen de rotsen.
Een onbewoond eiland en een wit koord
Op onze laatste dag laat papa ons op een onbewoond zandeiland afzetten om te luieren, met een lunchpakket van mama; hij vindt ons geschift, maar hakt met zijn machete stammetjes voor een zonnescherm. Een oude visser komt langs in zijn bootje en we roken samen een loodzware sjekkie. ’s Avonds krijgen we een afscheidsceremonie: een bloemstukje met wierook, en elk familielid bindt een wit koord om onze pols om ons een goede reis te wensen en te bedanken voor onze komst. Wij zouden hén moeten bedanken voor de gastvrijheid.
In deze serie: Over Land naar Singapore
- 111. Naar de Vierduizend Eilanden
- 112. Per fiets over de eilanden, en een onverwacht weerzien
- 113. De grootste waterval van Zuidoost-Azië, en een afscheid
- 114. Terug naar Pakse, met kikkers aan boord
- 115. De grens over naar een rijker land
Zelf deze route gereden, of plannen in die richting? Ik lees en beantwoord alles.
Laat een reactie achter ›Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.