We nemen de lokale bus naar Tha Khaek, 330 kilometer naar het zuiden, als enige buitenlanders aan boord. De VIP-bus is duurder en minder leuk. Nog voor het busstation uit stoppen we al voor stokbroodverkopers die instappen, hun handel doen en weer uitstappen. De rit loopt vlak langs de Mekong, en daar wordt iets zichtbaar: een groot deel van de zes miljoen Laoten woont in een smalle strook langs de rivier, in houten huizen op palen, met de rest van het land grotendeels leeg. Nog zo’n veertig procent is bos, al verdwijnt dat snel.
Een groot deel van een heel volk woont in een smalle strook langs één rivier, en daarachter is het land leeg.
Tha Khaek
Rond drie uur komen we aan in Tha Khaek, waar een tuktuk ons voor 15.000 kip (en met een flinke omweg om dat te verdoezelen) naar de Tha Khaek Travel Lodge brengt. Voordeel: we hebben meteen de hele stad gezien, en die stelt weinig voor. We lopen twee kilometer naar het centrum aan de Mekong, waar opnieuw het bootracefestival aan de gang is. In een restaurant zijn we de enige klanten; de verlegen meisjes willen graag Engels oefenen en schrijven zinnen uit ons taalboekje over. Het Laotiaanse schrift is voor ons volstrekt onleesbaar.