Druiven, een ziekenhuisbed en de outback van de Flinders Ranges

Uit het reisverslag van de grote reis, deel Australië, maart–april 2006. Geschreven onderweg, in de woorden van mijn toenmalige ik.

Onze dollars gaan in Australië te hard om werkloos te blijven, dus voor we verder trekken werken we kort. Rond Adelaide staan de heuvels vol druiven voor de enorme wijnproductie. Grofweg twee soorten: de goedkope meuk in vier- en vijfliterpakken, die machinaal wordt geplukt en die wij drinken, en de kwaliteitswijn, die met de hand wordt geplukt door figuren als wij. Je wordt per emmer betaald, en zelden hebben we zo hard gewerkt voor zo weinig. Zie je ooit een fles Chardonnay 2006 uit de McLaren Vale staan, dan is de kans reëel dat wij eraan hebben bijgedragen.

Het plan was twee weken, maar Floor krijgt klachten die zo verontrustend worden dat we naar de dokter gaan, die “blindedarmontsteking” vermoedt en ons met spoed naar het ziekenhuis in Adelaide stuurt. Daar blijkt spoed een rekbaar begrip: Floor ligt snel aan een infuus, maar op een diagnose wachten we eindeloos. Dokters komen en gaan, en pas nadat ze ruim dertig uur niets heeft gegeten of gedronken, kan er een echo worden gemaakt. Geen ontsteking, geen operatie, Floor mag weer eten. Zelden was iemand zo blij met ziekenhuisvoer. Wat het wél was, blijft onduidelijk, maar ze is weer helemaal in orde.

Naar de Flinders Ranges

Met de auto volgeladen met water en eten rijden we naar de Flinders Ranges, 450 kilometer ten noorden van Adelaide, via eindeloze graanvelden, kleine plaatsjes, bizar rechte wegen en leeg land. We hadden Australië platter verwacht: de Flinders Ranges is een woestijnachtig heuvellandschap dat gerust outback mag heten. Sedimentatie, opstuwing en erosie hebben er een landschap achtergelaten van oeroude rotsformaties, laag op laag in de vreemdste vormen geboetseerd.

We kamperen twee nachten op een schapenstation zo groot als de zuidelijke Randstad, waar zes mensen wonen.

Het grondgebied omvat bergen, kale heuvels en een zoutmeer, en doet ons sterk aan Mongolië denken, wat een prettig gevoel is. We ontwikkelen alleen stoflongen en raken door onze voorraden heen, dus we rijden door naar de “geciviliseerde” wereld. De piepkleine plaatsen langs de weg zijn volgens de brochures allemaal vriendelijk en historisch, maar erg uitnodigend vinden wij ze niet, en Port Augusta, waar we nu zijn, willen we morgenvroeg alweer verlaten.

Wat ons opvalt aan de mensen in deze afgelegen plaatsen: het isolement tekent ze. Een gesprek blijft het best oppervlakkig en op hun eigen onderwerp; wijk je af of ga je in discussie, dan valt het stil of slaat het om. Het is geen gemakkelijk bestaan, honderd kilometer of meer van de volgende bewoonde plek, en dat vraagt zijn tol. Wie hier wil wonen, kan dat beter in of dicht bij een van de steden doen.

De vliegen

In Melbourne keken ze ons verbaasd aan toen we zeiden nog nooit een kangoeroe te hebben gezien. Inmiddels weten we waarom: ze zijn overal, brutaal genoeg om eten van je bord te stelen, wat nu nog grappig is. We blijven ons verbazen over de vogels in alle soorten en kleuren; wakker worden van een vlucht kaketoes is een stuk aangenamer dan van een overactieve Aziatische haan. Eén dier is met geen mogelijkheid grappig te noemen: de vlieg. We wisten dat ze er waren, we hadden zelfs speciale netjes gekocht, maar niet dat het er zoveel zijn. Twintig op je gezicht en een paar honderd op je rug is geen uitzondering. Een pannenkoek met vlieg is minder lekker dan met kaas, en witte bonen in vliegensaus minder aantrekkelijk dan in tomatensaus. Aan de kust zijn ze er gelukkig niet.

Straks doen we een grote voorraad boodschappen voor de tocht naar West-Australië: de komende 2.500 kilometer komen we geen plaats van betekenis meer tegen, want we gaan de Nullarbor over.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.