Naar Lakeside: een green turtle en het wachtrijsysteem

Om zes uur worden we gewekt door een vogel die klinkt als het alarm van een ontploffende kerncentrale. We willen vroeg weg voor een goede plek aan het rif, maar net voor ons rijdt een busje met Fransen de camping af. In het donker rijden we langzaam, want overal staan kangoeroes op de weg. We halen de Fransen niet in, dat is asociaal, tot ze besluiten dertig te gaan rijden. Zo staan we om zeven uur als eerste bij de parkingang. De ranger komt pas om acht uur, dus we koken rustig koffie. Wie het eerst in de rij staat, kiest het eerst: een eerlijk systeem, je moet er alleen vroeg voor opstaan. Wij kiezen Lakeside, omdat je daar direct vanaf het strand kunt snorkelen.

Twaalf kilometer verder melden we ons bij de host, die hier een half jaar staat, een vriendelijke man aan wie we $10 per nacht betalen. We krijgen een eigen, enigszins windbeschutte kampeerbaai, een van zeven, met uitzicht op een met water gevulde kreek en de bush daarachter.

Vijftien minuten met een schildpad

Het water is niet warm, maar zodra ik kopje onder ga, vergeet ik dat. Ik krijg contact met een green turtle, die me een kwartier laat meezwemmen zonder zich iets van me aan te trekken; met mijn hand meet ik dat zijn schild minstens een meter is. Verderop ligt een pijlstaartrog die groter is dan ik, en die langzaam mijn kant op zwemt; omdat de aanraking van zijn staart niet prettig is, trek ik me terug. ’s Avonds is er happy hour voor de campground, maar wij kijken liever naar de zon die als een oranje bol in de Indische Oceaan zakt, met daarna een sterrenhemel zonder een spat lichtvervuiling.

Een green turtle laat me een kwartier meezwemmen, zonder zich iets van mij aan te trekken.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.