Fietsen langs de Okavango: het dagelijks leven in noordelijk Namibië

Zandpad langs de Kavangorivier met een vrouw die een emmer op haar hoofd draagt en twee schoolkinderen in uniform, NamibiëAlle foto’s uit Namibië ›

Als we ’s ochtends wakker worden, moeten we allebei denken aan het nummer van Acda en De Munnik over Herman. Alleen laat Herman het nijlpaard zich vannacht niet op de camping zien. In plaats daarvan worden we in alle vroegte gewekt door een vogelkoor en door duiven die klinken alsof ze een versterker hebben gevonden.

Als je naar het oosten wilt, zijn er twee opties: de verharde en potentieel drukke B8, of de onverharde D3402 die langs de rivier tot aan de grens met Botswana loopt. Voor een fietser is dat geen keuze. Veel wasbord, af en toe mul zand, maar bijna geen verkeer. Links van ons stroomt constant de brede, meanderende rivier. De vegetatie is opvallend groen voor Namibië, met grote bomen en dicht struikgewas.

Erven achter palen

Regelmatig passeren we kleine nederzettingen met ronde hutten. De erven zijn afgezet met stokken en palen, als een vesting. Niet tegen de buren, maar tegen de dieren die het op het gewas op de velden hebben gemunt, en op de geiten en de koeien. Langs de weg staan bij vrijwel elk gehucht gemetselde, rechthoekige blokken: winkels, bars of een combinatie van beide.

Het assortiment is beperkt. We zoeken water, koekjes en chips. Water is er niet. Cola wel, in flessen van twee liter, maar we mogen er maar één kopen. Voor N$1 per stuk (ca. €0,05) nemen we haverkoekjes mee. In een ander winkeltje ligt onverwacht een vers witbrood. Verder blikken, grote potten vaseline en opvallend veel flessen Nivea bodylotion.

Lopen is hier de norm. Een jonge vrouw in een strakke rode rok draagt een grote emmer water op haar hoofd. Een oudere vrouw draagt haar schoudertas op haar hoofd, alsof dat de meest logische plek is. Ook dit cliché is waar: Afrikaanse vrouwen vervoeren alles op hun hoofd.

Op de velden groeit vrijwel overal hetzelfde gewas. In eerste instantie denk ik aan maïs, maar het staat hoger, dichter op elkaar en fijner van structuur. Dit is mahangu, parelgierst, een van de belangrijkste basisgewassen van deze regio. Het is beter bestand tegen droogte dan maïs en vormt hier de basis van het dagelijkse eten. Machines zie ik niet. Mannen bewerken de grond met kapmessen en korte, hoekige schoppen.

We spreken kort met een medewerker van UNICEF. Hij vertelt dat ondervoeding hier voorkomt. Er wordt maar één gewas geteeld en er is vaak geen geld om iets anders te kopen. Dat maakt mensen kwetsbaar zodra de oogst tegenvalt of de prijzen stijgen.

Contact onderweg

Er wordt gezwaaid, gelachen en geroepen. Dat er hier Engels wordt gesproken helpt, al blijven de gesprekken kort: hello, good morning, how are you. Dan komt er een lach terug, en een I am fine, how are you? Er zijn heel veel kinderen, in bordeauxrood of blauw uniform, meisjes in rok, jongens in een nette broek. Ze lachen, zwaaien, geven high fives en boksen. Soms is er alleen een schrikreactie.

Zo veel kinderen passen niet bij het aantal hutten dat we zien.

Na het ambivalente Namibië, een witte wereld in Afrika, wilden we bewust ook de andere kant zien. Vandaag zijn we er de hele dag door gefietst.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig