We worden wakker na een eerste frisse nacht en vinden naast de tent ondefinieerbare uitwerpselen. Maurits, had jij last van de chakalaka? Ook ons poep- en pootboek van Namibië biedt geen uitkomst.
Het inmiddels noodgedwongen ritme van één nacht bush en één nacht camping bevalt goed. De campings in Namibië zijn, op een enkele uitzondering na, geen straf: mooie plekken, vaak met een douche, een restaurant en een zwembad. Dat laatste blijft bevreemdend in een van de droogste landen ter wereld.
Campings en ongelijkheid
Wat opvalt is hoe het werk hier is verdeeld. Het personeel is vrijwel altijd zwart. Welkome werkgelegenheid. De manager is negen van de tien keer wit. De eigenaar is een welgestelde witte Namibiër of, steeds vaker, een buitenlandse investeerder, bijvoorbeeld uit China. Zo’n verdeling roept de vraag op hoe dit land in elkaar zit.
Namibië heeft ruim 2,5 miljoen inwoners, met een grote zwarte meerderheid en een kleine witte minderheid, en het hoort tot de landen met de grootste inkomensongelijkheid ter wereld. Dat is een erfenis van de koloniale periode en van de apartheidstijd onder Zuid-Afrika.
Fietsen tussen twee massieven
Het land is leeg. Op het hoogste punt van de dag is er niets om ons heen. Aan de ene horizon ligt het Spitzkoppe-massief nog, aan de andere kant verschijnt de Brandberg. Geen dier te bekennen.
We stoppen en scannen met de verrekijker de volledige horizon. 360 graden leegte.
We fietsen op de hoogste berg van Namibië af, met een top van 2.573 meter. Van een afstand oogt hij als een donkere blokvorm, minder uitgesproken dan de Spitzkoppe. Hoe dichter we komen, hoe duidelijker het wordt dat het geen berg is maar een uitgestrekt granieten plateau met diepe insnijdingen en verborgen valleien.
Onderweg komen we langs eenvoudige hutten van golfplaat en houten palen, vaak zonder afbakening eromheen. Geen erf, geen hek, alleen open land. Wie hier woont is duidelijk minder bedeeld dan wie de lodges bezit.
Uis en de rand van de wildernis
We komen uit in Uis, bekend om de tin. In de tweede helft van de vorige eeuw draaide hier een grote mijn; na het instorten van de tinprijs in de jaren negentig viel die grotendeels stil. Tegenwoordig wordt er op kleinere schaal weer gemijnd.
Er wordt gezegd dat hier de wildernis begint. Laat maar komen. Ik moet alleen eerst een paar bandjes plakken.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit dit verhaal
Meer foto’s uit Namibië ›
Waar deze dag ligt
Fietsreis door zuidelijk Afrika, nu in Namibië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering17. Van Spitzkoppe naar Brandberg: de beste fietsdag tot nu toe
Volgende aflevering ›19. Op zoek naar olifanten bij de BrandbergSpring naar een andere aflevering
- 15. Van Henties Bay naar Spitzkoppe: wind mee over het plateau
- 16. Slapen tussen de rotsen van Spitzkoppe
- 17. Van Spitzkoppe naar Brandberg: de beste fietsdag tot nu toe
- 18. Chakalaka naar Brandberg: ongelijkheid langs de weg
- 19. Op zoek naar olifanten bij de Brandberg
- 20. Door het zand naar Madisa Camp
- 21. De asfaltweg naar Twyfelfontein
- Alle 68 afleveringen ›
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Over land naar het oosten 2018
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Te voet door Bulgarije 2026
- Te voet door Turkije 2026
- Alle reizen op een rij ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Zonder advertenties
Ik schrijf en fotografeer alles zelf. Vind je het de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen
1 comment
Klinkt als mijn beeld van Namibië uit de jaren negentig. Sommige dingen lijken helaas niet te veranderen…
Maar gelukkig is het landschap onveranderd mooi!
Grappig trouwens dat jullie in voormalig tinmijn gebied zitten en ik paar dagen terug de erfenis van voormalige kolenmijnen in Taiwan zag!
Mooie voortzetting van de reis gewenst heren!