Modder en gemiste kansen in Etosha

Grote cumulonimbuswolken boven vlakte zoutvlakte en savannegras van Etosha National Park in NamibiëAlle foto’s uit Namibië ›

Om vijf uur ’s ochtends ruw wakker worden door ronkende auto’s, dichtslaande portieren en harde stemmen van mensen die denken dat ze alleen op de wereld zijn, went nooit. Liever word ik gewekt door zingende vogels, lachende hyena’s of Maurits die zegt dat de koffie klaar is. Al is dat laatste meestal andersom. Vroeg opstaan heeft wel een voordeel: de dag is langer en de vroege ochtend blijft het mooiste moment.

Door het drukke deel van Etosha

Vandaag rijden we naar Okaukuejo Camp, centraal in het park, vlak bij de Andersson Gate. Dat is de drukste van de vier hoofdingangen. Wij zijn in het noorden binnengekomen, bij de King Nehale Gate, en dat verschil is meteen te zien. De komende dagen trekken we verder naar het westen.

Etosha staat bekend om zijn goede gravelwegen. Op de meeste routes kun je prima met tweewielaandrijving rijden, en dat is de reden dat we geen 4WD hebben gehuurd. Alleen hadden we geen rekening gehouden met het staartje van het regenseizoen. Op sommige plekken is de weg een dikke, glibberige laag klei. Lage stukken staan vol geelbruine plassen die meer op vijvers lijken dan op kuilen. Teruggaan is geen optie: de hoofdroute is afgesloten vanwege onderhoud en wij zitten op de omleiding. Dus rijden we door. Stapvoets, soms glijdend, soms zoekend naar het minst slechte spoor.

De auto, ooit wit, is inmiddels egaal bruin.

Een groen en nat landschap

We vertrekken met goede moed. Het landschap is groen en nat, uitzonderlijk voor Etosha. Goed nieuws voor de natuur, maar het heeft een keerzijde: de dieren zijn niet meer afhankelijk van de bekende waterholes, de plekken waar ze normaal samenkomen om te drinken. Juist daar heb je als bezoeker de meeste kans. Nu staat het water overal, en dus staan de dieren ook overal, verspreid over een enorm gebied.

We zien twee jakhalzen jagen, springend als veren op vier poten. Springbokken zijn er in overvloed. Vogels overal. Maar de grote dieren blijven uit. We turen de savanne af en zoeken bomen waarin een luipaard zou moeten liggen. Kennelijk denken luipaarden daar anders over.

Het landschap maakt veel goed. Open vlaktes, dreigende luchten, licht dat telkens verandert. Maar wie voor wildlife komt, heeft vandaag een magere dag. In Etosha heb je niet alleen geduld nodig, maar ook geluk.

Een omweg die loont

Aan het eind van de dag volgt een praktisch probleem. Het tankstation bij Okaukuejo is al lange tijd buiten gebruik. Voor morgen hebben we een volle tank nodig, en dat is geen detail in een park van deze omvang. Buiten het park ligt op zo’n 25 kilometer een werkend station. Met onze meerdaagse permit mogen we eruit en weer erin.

En juist op de weg naar de gate, nog binnen de grenzen van het park, gebeurt wat we de hele dag hebben gemist. In het veld naast de weg loopt een groep olifanten: drie volwassen dieren met vier kleintjes, in een rij door het gras, de kleintjes dicht ertussen. Rustig, zonder om te kijken.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig