Met vijftien liter water en een tas vol eten verlaten we Henties Bay in oostelijke richting over de D1918. We gaan naar Spitzkoppe, maar niet vandaag. Hoewel, we gaan als een speer. De eerste twintig kilometer rijden we over een salt road: zoutwater verdicht de toplaag tot een harde, vlakke ondergrond die fietsen een stuk aangenamer maakt. We moeten zo’n duizend meter stijgen, maar dat verloopt geleidelijk over honderd kilometer. Als het zo blijft gaan, zijn we vandaag al bij Spitzkoppe.
De lege weg naar het plateau
Maar dat is niet het plan. De afgelopen dagen was kamperen praktisch maar niet ontspannen. Vanavond willen we slapen in de bush, zonder andere mensen. Dat betekent minimaal tachtig kilometer fietsen, want tot die afstand is het landschap vrijwel volledig ontdaan van variatie.
Bijna zonder bochten rijden we langzaam omhoog richting het centrale plateau van Namibië. Steen, gruis en gravel, met hier en daar pollen droog gras in bijna geometrische patronen. We zien niets: geen dieren, geen vogels, zelfs geen vliegen of mieren.
We rijden even hard als de wind zelf, en daarmee ook met dezelfde warme lucht om ons heen. Stoppen we en draaien we ons om, dan werkt de wind als een ventilator. Zodra we weer rijden, verdwijnt dat effect. In dat ritme komen we langzaam hoger.
De eerste granieten rotsen
De Spitzkoppe is al vroeg zichtbaar als focuspunt aan de horizon. Pas in de laatste tien kilometer zien we waar we echt op af rijden: een groep rode granieten bergen die abrupt uit het vlakke woestijnlandschap oprijzen. Langs de weg staan verlaten stalletjes met uitgestalde mineralen. De stenen liggen uitgestald, zonder toezicht.
Het is een informele handel voor toeristen onderweg, die kennelijk op vertrouwen werkt. Mineralen interesseren ons niet. Als ze koude drankjes hadden gehad, waren we waarschijnlijk wel gestopt.
Op de laatste kilometers door mul zand duwen we de fietsen meer dan we rijden. We vinden een plek tussen de eerste rotsen, uit de wind, met uitzicht op de Spitzkoppe die in de ondergaande zon rood kleurt.
Verder in de serie
‹ Vorige aflevering14. Langs de koele Atlantische kust naar Henties Bay15 maart 2026
Volgende aflevering ›16. Slapen tussen de rotsen van Spitzkoppe17 maart 2026Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.
2 comments
Wat gaaf dat jullie toch naar Spitzkoppe zijn!! Geniet van de kleuren, de sterren en de klipdassies!
Ik was het eerst niet van plan, maar door jouw zetje kon ik het toxh niet laten liggen. Ik hoop dat je veel herkend van wat ik schrijf. Groet, Jeroen