Van Solitaire naar Walvisbaai is ongeveer 130 kilometer, langs het Namib-Naukluft National Park en het aangrenzende NamibRand Nature Reserve, een groot privégebied dat de centrale Namibwoestijn beschermt. Tussen de twee plaatsen ligt vrijwel niets: geen dorpen, geen winkels, geen tankstations, alleen gravelwegen, wind en kilometers wasbord. Van andere reizigers en locals horen we bovendien dat het landschap vrij eentonig is. Dit stuk fietsen zou minimaal drie dagen kosten. Die besteden we liever anders.
Wanneer we de vorige middag rond 13.00 uur in Solitaire aankomen en bij het tankstation informeren naar vervoer, krijgen we meteen een lesje lokale logistiek: “’s middags is te laat.”
Wachten in Solitaire
De volgende ochtend staan we om zeven uur klaar, bepakt en bezakt. We hebben de receptioniste van de camping en de pompbediende al verteld dat we transport zoeken; daarna installeren we ons op het terras van de bakkerij, klaar om iedere mogelijke kandidaat aan te spreken.
Verkeer is er genoeg: een deel rijdt richting Sossusvlei, het andere deel komt er vandaan en gaat richting de kust, en vrijwel iedereen stopt om te tanken en voor een stuk appeltaart. Het probleem is dat 99 procent toeristen zijn in een 4WD of een tot camper omgebouwde pickup; niemand heeft een open laadbak. Uur na uur gaat voorbij. Soms denken we beet te hebben, maar dan gaat de auto de verkeerde kant op of slechts een klein stukje onze richting uit. We drinken koffie na koffie, eten appeltaart en worstenbrood, maar veel verder komen we niet.
De locals wijzen uiteindelijk naar William. Hij werkt hier in de bouw en rijdt morgen om twaalf uur terug naar Walvisbaai; wij en de fietsen mogen mee. Tegelijk staat er nog een andere optie open: een taxi uit Walvisbaai, maar pas de volgende dag en voor 7.500 Namibische dollar, omgerekend zo’n 360 euro.
William it is. Het besluit is voor ons genomen. We blijven nog een nacht in Solitaire, hangen bij het zwembad en drinken Radlers. Ook de locals klagen dat het extreem warm is, warmer dan normaal voor deze tijd van het jaar; in grote delen van zuidelijk Afrika worden op dat moment temperatuurrecords gemeld, en zelfs aan de kust liggen de temperaturen opvallend hoog.
Door de leegte naar de kust
De volgende dag verdwijnen de tassen in de laadbak en gaan de fietsen er bovenop. In plaats van met vijftien kilometer per uur fietsen we nu met bijna honderd kilometer per uur door de leegte. De eerste zestig kilometer zijn nog verrassend gevarieerd; we zien zelfs een gnoe en William laat foto’s zien van giraffen die hij hier soms tegenkomt. Het gras is geel van de droogte, maar William vertelt dat het er vorig jaar heel anders uitzag: bijna alleen zand. Het regenseizoen loopt nog, maar het is nu al gortdroog.
Verder naar het westen verdwijnt de vegetatie langzaam, wordt het reliëf vlakker en bestaat het landschap honderden kilometers lang uit niets anders dan zand, grind en lucht. We zijn eerlijk gezegd blij dat we dit stuk comfortabel met de auto doen.
Van Walvisbaai naar Swakopmund
Walvisbaai is het industriële hart van Namibië, met de belangrijkste zeehaven van het land vanwaar uranium, vis en andere grondstoffen worden geëxporteerd. Sfeer heeft het nauwelijks: fabrieken, opslagtanks, kranen en vrachtwagens. Wij blijven er dan ook niet lang.
We stappen weer op de fiets en rijden de 35 kilometer over de kustweg naar Swakopmund: links de Atlantische Oceaan, rechts de geelrode zandduinen van de Namib die bijna tot aan het water reiken. Swakopmund staat normaal bekend om zijn koele zeelucht, dankzij de koude Benguelastroming die langs de Namibische kust omhoogkomt, maar ook hier zijn de temperaturen deze dagen uitzonderlijk hoog. Op de camping zijn we desondanks blij met de verfrissing; de oceaan is koud en heerlijk. We zwemmen tussen de hoge golven en sluiten de dag af met oesters en een grote visschotel bij Tiger Reef Beach Bar & Grill.
Meer uit deze serie:
← Meewind naar Solitaire
Langs de koele Atlantische kust naar Henties Bay →
Verder in de serie
‹ Vorige aflevering12. Meewind naar Solitaire12 maart 2026
Volgende aflevering ›14. Langs de koele Atlantische kust naar Henties Bay15 maart 2026Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.