Lift door de Namib naar de kust

Pickup met twee bepakte reisfietsen op de laadbak rijdt over een gravelweg door de Namib-woestijn richting WalvisbaaiAlle foto’s uit Namibië ›

Van Solitaire naar Walvisbaai is ongeveer 130 kilometer en er ligt vrijwel niets tussen: geen dorpen, geen winkels, geen tankstations. Alleen gravel, wind en kilometers wasbord. Van andere reizigers en van locals horen we bovendien dat het landschap er vrij eentonig is. Fietsen zou minstens drie dagen kosten. Die besteden we liever elders, dus we besluiten een lift te regelen.

Wanneer we de vorige middag rond één uur in Solitaire aankomen en bij het tankstation naar vervoer informeren, krijgen we meteen een lesje lokale logistiek: “’s Middags is te laat.”

Wachten in Solitaire

De volgende ochtend staan we om zeven uur klaar, bepakt en bezakt. We hebben de receptioniste van de camping en de pompbediende al verteld dat we transport zoeken; daarna installeren we ons op het terras van de bakkerij, klaar om iedere kandidaat aan te spreken.

Wat kan er mogelijk misgaan? Nou ja, als er geen geschikte auto’s komen kun je lang wachten.

Verkeer is er genoeg. Een deel rijdt richting Sossusvlei, het andere deel komt er vandaan en gaat naar de kust, en vrijwel iedereen stopt om te tanken en voor een stuk appeltaart. Het probleem is dat 99 procent toerist is, in een 4WD of een tot camper omgebouwde pick-up. Wij hebben een open laadbak nodig, en die heeft niemand.

Uur na uur gaat voorbij. Soms denken we beet te hebben, maar dan gaat de auto de verkeerde kant op of maar een klein stuk onze richting uit. We drinken koffie na koffie, eten appeltaart en worstenbrood, en komen niet verder.

De locals wijzen uiteindelijk naar William. Hij werkt hier in de bouw en rijdt morgen om twaalf uur terug naar Walvisbaai; wij en de fietsen mogen mee. Er staat nog één andere optie open: een taxi uit Walvisbaai, maar pas de volgende dag en voor N$7.500 (ca. €375).

William it is. Het besluit is voor ons genomen. We blijven nog een nacht in Solitaire, hangen bij het zwembad en drinken Radlers. Ook de locals klagen dat het extreem warm is, warmer dan normaal voor deze tijd van het jaar. In grote delen van zuidelijk Afrika worden op dat moment temperatuurrecords gemeld, en zelfs aan de kust liggen de temperaturen opvallend hoog.

Door de leegte naar de kust

De volgende dag verdwijnen de tassen in de laadbak en gaan de fietsen er bovenop. In plaats van vijftien kilometer per uur doen we er bijna honderd. De eerste zestig kilometer zijn verrassend gevarieerd; we zien zelfs een gnoe, en William laat foto’s zien van giraffen die hij hier soms tegenkomt. Het gras is geel van de droogte, maar vorig jaar zag het er volgens hem heel anders uit: bijna alleen zand. Het regenseizoen loopt nog en het is nu al gortdroog.

Verder naar het westen verdwijnt de vegetatie, wordt het reliëf vlakker en bestaat het landschap honderden kilometers lang uit zand, grind en lucht. We zijn eerlijk gezegd blij dat we hier niet doorheen trappen.

Van Walvisbaai naar Swakopmund

Walvisbaai is het industriële hart van Namibië, met de belangrijkste zeehaven van het land, vanwaar uranium, vis en andere grondstoffen worden geëxporteerd. Fabrieken, opslagtanks, kranen en vrachtwagens. Wij blijven er niet lang.

We stappen weer op de fiets voor de 35 kilometer over de kustweg naar Swakopmund: links de Atlantische Oceaan, rechts de geelrode duinen van de Namib die bijna tot aan het water reiken. Op de camping is de oceaan koud en heerlijk. We zwemmen tussen de hoge golven en eindigen de dag met oesters en een grote visschotel bij Tiger Reef.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig