Van Solitaire naar Walvisbaai is ongeveer 130 kilometer. De route loopt langs het Namib-Naukluft National Park en het privégebied van het NamibRand Nature Reserve. Dat reservaat beschermt een groot stuk van de centrale Namibwoestijn en grenst direct aan het nationale park. Het gebied staat bekend om zijn enorme leegte, droge valleien en lage vegetatie.
Tussen Solitaire en Walvisbaai ligt vrijwel niets. Geen dorpen, geen winkels, geen tankstations. Alleen gravelwegen, wind en kilometers wasbord. Van andere reizigers en locals horen we dat de weg en het landschap ook nog eens vrij eentonig zijn. Als we het zouden fietsen, zouden we er minimaal drie dagen over doen.
Die tijd besteden we liever aan plekken die we interessanter vinden. Daarom besluiten we dat we dit stuk niet gaan fietsen en vervoer proberen te regelen. Toen we gisteren rond 13.00 uur in Solitaire aankwamen en direct bij het tankstation informeerden naar vervoer, kregen we meteen een lesje lokale logistiek. “’s Middags is te laat,” kregen we te horen.
Dus staan we de volgende ochtend om zeven uur klaar, bepakt en bezakt, in de hoop dat we ergens achter in een pickup kunnen worden geladen. We hebben de receptioniste van de camping en de pompbediende al verteld dat we transport zoeken naar Walvisbaai. Vervolgens installeren we ons op het terras van de beroemde bakkerij van Solitaire. Klaar om iedere mogelijke kandidaat aan te spreken.
Wat kan er mogelijk misgaan? Nou ja, als er geen geschikte auto’s komen kun je lang wachten.
Wachten in Solitaire
Verkeer is er genoeg. Een deel rijdt richting Sossusvlei. Het andere deel komt er juist vandaan en gaat richting de kust. Vrijwel iedereen stopt hier om te tanken en voor een stuk van de beroemde appeltaart van de bakkerij.
Het probleem is alleen dat 99 procent van de passanten toeristen zijn. Iedereen rijdt in een 4WD of een tot camper omgebouwde pickup. Maar niemand heeft plek. Een camper is niet wat we nodig hebben. Wij hebben een open laadbak nodig. Uur na uur gaat voorbij. Soms denken we beet te hebben, maar dan gaat de auto de verkeerde kant op of slechts een klein stukje onze richting uit. We drinken koffie na koffie, eten appeltaart en worstenbrood, maar veel verder komen we niet.
De locals hier wijzen uiteindelijk naar William. Hij kan ons misschien helpen. William werkt hier in de bouw en inderdaad: hij kan ons meenemen. Morgen om twaalf uur rijdt hij terug naar Walvisbaai. We mogen mee. Fietsen achter in de bak. Ondertussen hebben we nog een andere optie openstaan. Een taxi uit Walvisbaai die ons kan ophalen. Dat kan, maar pas de volgende dag. En het kost 7.500 Namibische dollar, ongeveer 360 euro.
William it is. Het besluit is voor ons genomen. We blijven nog een nacht in Solitaire. We hangen bij het zwembad, drinken Radlers en proberen de hitte te overleven. Ook de locals klagen dat het extreem warm is. Veel warmer dan normaal voor deze tijd van het jaar.
In grote delen van zuidelijk Afrika worden op dat moment temperatuurrecords gemeld. Ook aan de kust is het uitzonderlijk warm. Walvisbaai staat normaal juist bekend om zijn koele zeelucht en mist, maar zelfs daar liggen de temperaturen deze dagen opvallend hoog. Noodgedwongen hebben we dus een rustdag.
Door de leegte naar de kust
De volgende dag staan we weer klaar met onze fietsen. William is ons niet vergeten. De tassen verdwijnen in de laadbak en de fietsen gaan er bovenop. In plaats van met vijftien kilometer per uur fietsen we nu met bijna honderd kilometer per uur door de leegte over de gravelweg.
De eerste zestig kilometer zijn nog verrassend interessant. We zien zelfs een gnoe en William laat foto’s zien van giraffen die hij hier soms tegenkomt. Het landschap is nu geel van het droge gras. Volgens William zag het er vorig jaar heel anders uit. Toen was hier vrijwel alleen zand. Het probleem is dat het eigenlijk af en toe zou moeten regenen. Het regenseizoen loopt nog, maar het is nu al gortdroog.
Verder naar het westen verdwijnt de vegetatie langzaam. Ook het reliëf wordt vlakker. Honderden kilometers lang bestaat het landschap uit niets anders dan zand, grind en lucht. Indrukwekkend is het zeker, die leegte. Maar we zijn eerlijk gezegd blij dat we dit stuk comfortabel met de auto doen.
Van Walvisbaai naar Swakopmund
Walvisbaai is het industriële hart van Namibië. Hier ligt de belangrijkste zeehaven van het land. Vanuit deze haven worden onder andere uranium, vis en andere grondstoffen geëxporteerd. De stad zelf voelt vooral functioneel: fabrieken, opslagtanks, kranen en vrachtwagens. Sfeer heeft het nauwelijks. Wij blijven er dan ook niet lang.
We stappen weer op de fiets en rijden de 35 kilometer over de kustweg naar Swakopmund. Links de Atlantische Oceaan, rechts de geelrode zandduinen van de Namib die bijna tot aan het water reiken. Op de camping in Swakopmund zijn we meteen blij met de lagere temperaturen. De oceaan is koud maar heerlijk verfrissend. We zwemmen tussen de hoge golven en sluiten de dag af met oesters en een grote visschotel bij Tiger Reef Beach Bar & Grill. Na dagen hitte en stof is dat een beloning.