We kijken uit naar het moment dat we de D854, inmiddels omgedoopt tot highway from hell, kunnen verlaten. Vandaag zou de wind eindelijk moeten omslaan. ’s Ochtends zorgen de vrouwen in de keuken van de Naukluft voor een stevig ontbijt; fietsers zien ze hier zelden en ze weten dat we energie nodig hebben.
Vandaag moeten we goed plannen. Winkels, tankstations en andere voorzieningen liggen in Namibië vaak honderden kilometers uit elkaar, en je kunt als fietser niet even een dorp inrijden om bij te kopen. Voor de 75 kilometer naar Solitaire nemen we genoeg water en eten mee.
Het is twaalf kilometer terug naar de D854 en daarna nog acht naar Bullsport, op de kruising met de C14. De wind komt nog van de hoogvlakte en we voelen de kracht langzaam toenemen.
Maar vandaag wordt een feestje.
Fietsen met de wind mee
Bij Bullsport slaan we af naar het noordwesten, zetten de daling in naar de woestijn, zo’n zeshonderd meter lager, en dan blaast de wind die ons dagenlang tegenwerkte ineens vol in de rug.
We fietsen door een droge vallei in tinten geel, bruin en rood, met acacia’s die grillige patronen in het landschap tekenen en kale bergen die scherpe kliffen langs de horizon vormen. We rijden met hoge snelheid naar beneden. Een auto met Duitse toeristen stopt even om te vragen of we iets nodig hebben, wat hier niet vaak voorkomt. Vandaag hebben we niets nodig.
Je had ons een paar dagen geleden moeten tegenkomen.
Als er toch iets is om over te klagen, zijn het de vliegen. Met harde tegenwind worden ze weggeblazen; met meewind vliegen ze gewoon mee, zoemend en kriebelend rond je hoofd op zoek naar neusgaten, ogen of oren. Vliegen lijken op aarde te zijn om andere levende wezens het leven zuur te maken. Tot ze worden platgeslagen of opgegeten.
Terug in Solitaire
Kort na het middaguur zijn we terug in Solitaire. Zo veel fietsers komen hier niet en we worden meteen herkend; “onze” plek op de camping is nog vrij. De mangoesten en grondeekhoorns lopen nog steeds tussen de kampeerplekken.
De zon zakt achter de acacia’s en verdwijnt als een oranje bol achter de bergen. In de woestijn wordt het daarna niet meteen donker: de lucht blijft lang nagloeien, terwijl jakhalzen in de schemering over de camping lopen op zoek naar iets eetbaars. We sluiten de dag af bij de braai.
Die nacht hoor ik voor het eerst de hyena’s. Eerst ver weg in de vallei, een vreemd, bijna lachend geluid dat door de stilte draagt. Later klinkt het dichterbij. De groep trekt langs de camping, vlak langs onze tent.
Foto’s uit Namibië
Meer foto’s uit Namibië ›
Waar deze dag ligt
Fietsreis door zuidelijk Afrika, nu in Namibië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering11. Wandelen tussen de zebra’s
Volgende aflevering ›13. Lift door de Namib naar de kustSpring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.
2 comments
Poe poe…wat een indrukwekkende verhalen…..
Maar het luipaard wat in de nacht naar je toe kwam sluipen maar gelukkig Maurits was…tjonge dat was wel even griezelen toen ik het las…
Je kunt dus ook al griezelverhalen schrijven…
Haha! Ik fijn het fijn te lezen dat je mee grieselt