Nog 42 km

Een fietser met gele stuurtas en rode achtertassen rijdt over een breed gravel pad door de Namibische savanne, met lage heuvels op de horizon.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig

Een fietser met gele stuurtas en rode achtertassen rijdt over een breed gravel pad door de Namibische savanne, met lage heuvels op de horizon.Alle foto’s uit Namibië ›

Om zeven uur staan we op. Koffie, havermout, en koeien en paarden die nieuwsgierig komen kijken terwijl we de tent afbreken. Vandaag liggen er negentig kilometer gravel voor ons, met Nauams Farm als enige zekere tussenstop. Vrij kamperen zou kunnen, maar water bepaalt hier wat mogelijk is. Beekjes, meren en rivieren zijn er niet.

Voor vijftig kilometer fietsen drinken we al snel drie liter. Vandaag dragen we ieder 4,5 liter mee: genoeg voor de rit, het koken en de koffie van morgenochtend. Langs de weg lopen hekken die de grenzen van de farms markeren, met daartussen een smalle strook dicht begroeid met doornstruiken en hoog gras. Het land lijkt leeg, maar is verdeeld en beheerd.

Vijftig kilometer die vanzelf gaan

Het begint goed. Lichte rugwind, een brede gravelweg zonder wasbord en nauwelijks verkeer. Het landschap golft zacht over het plateau. Koedoes staan tussen de struiken, verderop lopen meerdere kuddes oryx rustig door het gras. Vogels overal, van wie we de namen niet kennen. In twee dagen zien we hier meer groot wild dan in Nederland in jaren.

De zon klimt. We zitten net boven de Kreeftskeerkring op ruim 1.800 meter: fel licht, droge lucht en weinig schaduw. De bomen verdwijnen langzaam uit het landschap en maken plaats voor lage struiken. Gisteren was ik te laks met de zonnebrand. Vandaag zie ik eruit als een kreeft.

En dan draait de wind

Na zestig kilometer verlaten we de C26, de weg die uiteindelijk naar Walvisbaai loopt en die we over een week of twee zelf zullen volgen. Wij slaan af naar de D1265. Bij het kruispunt staat een bord naar Nauams Farm: nog 42 kilometer.

In Namibië krijgt een boerderij een eigen verkeersbord; er is simpelweg niets anders om naar te verwijzen.

Vrijwel direct verandert de dag. De wind draait en komt hard van voren, de gravel wordt losser, het wasbord dieper en het terrein begint te klimmen. Rode zandgrond, open vlaktes, bergen die niet dichterbij lijken te komen. Wat op een uur lijkt, is er drie.

De wind raast constant in onze oren en we praten nauwelijks. Tegen zeven uur, een half uur voor zonsondergang, bereiken we Nauams Farm, afgepeigerd en versleten. We hadden vooraf geappt of we konden kamperen; dat voorkomt dat je na een lange dag voor een gesloten hek staat. De camping ligt een kilometer voorbij de ingang en we zijn de enige gasten. Het winkeltje voelt als een fata morgana: water, bier en cola, alles ijskoud. We koken pasta met tonijn terwijl de zon achter de rode rotsen verdwijnt.