De boot komt pas om twee uur ’s nachts aan; om vier uur verlaten we hem geradbraakt, terwijl de andere passagiers doorslapen. Van de beloofde luxe snelle bus is geen sprake, en door ruzie tussen concurrerende chauffeurs vertrekken we pas om half zes. De weg is opengebroken, de chauffeur rijdt als een idioot, en in plaats van vierenhalf uur doen we er zes en half over naar Wuhan, waar uiteraard niemand met onze treinkaartjes staat.
Afgeragd naar Wuhan
Wat volgt is een aaneenschakeling van gesleep: van busstation naar bushalte, een nieuwe begeleider, Floor die bijna buiten de bus achterblijft, het verkeerde treinstation, terug met een taxi. In het tien miljoen tellende Wuhan, een grauwe agglomeratie aan beide oevers van de rivier, willen we zo snel mogelijk weg. We hebben het helemaal gehad met China.
Toch weer vriendelijkheid
En dan worden we met ons ongelijk geconfronteerd.
Niet alle Chinezen zijn verschrikkelijk; in de trein worden we weer vriendelijk geholpen en delen medereizigers hun eten.
We komen in contact met een meisje uit Guilin, en in de hard-sleeperklasse voelen de bedden als die van een chic hotel. We vallen in slaap om voorlopig niet meer wakker te worden.
In deze serie: Over Land naar Singapore
- 58. De Driekloven en de boottrekkers van de Tujia
- 59. Een dure excursie naar de dam, en een paardenshow
- 60. De hel duurt voort: naar Wuhan en weer verder
- 61. Aankomst in Yangshuo, tussen de karstbergen
- 62. Fietsen tussen de rijstvelden van Yangshuo
Zelf deze route gereden, of plannen in die richting? Ik lees en beantwoord alles.
Laat een reactie achter ›Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.