Van de dam tot Chongqing is de Jangtsekiang eigenlijk één groot stuwmeer, dat geleidelijk stijgt tot 175 meter, honderd meter hoger dan vroeger; onderweg staan de bordjes met het uiteindelijke peil al. De Driekloven ontstonden toen het water diepe kloven uitsneed in het zachte kalksteen.
Stijgend water
We varen ’s nachts door, dus van de hoofdkloven zien we weinig, maar ’s ochtends glijden we langs rotsen van meer dan duizend meter hoog, waarbij honderd meter water erbij weinig uitmaakt. De hogere stand maakt het mogelijk zijrivieren op te varen, zoals de Shennong, met groen en helder water, een groot contrast met het open riool dat de Yangtze is.
De boottrekkers
Zestien kilometer stroomopwaarts komen we in een dorp van de Tujia.
De Tujia trokken ooit met honderden schepen door de kloven; nu zijn de boottrekkers zelf een toeristische attractie.
Vroeger werkten ze naakt, praktischer voor het in en uit het water springen, maar dat is op klachten van toeristen afgeschaft. In smalle bamboeboten varen we door de mooiste kloven, waar een paar apen tussen het groen wegschieten. Stil is het niet: passerende boten vol toeristen schreeuwen naar elkaar, en met vaste tussenpozen staan muzikanten in klederdracht “authentieke” muziek te spelen tussen het groen. We vinden het tegelijk vreselijk en lachwekkend; hoe kom je erbij om muzikanten in een afgelegen kloof neer te zetten.
In deze serie: Over Land naar Singapore
- 56. Fengdu: een dodenstad voor het water komt
- 57. Het begin van het einde: de Jangtse als open riool
- 58. De Driekloven en de boottrekkers van de Tujia
- 59. Een dure excursie naar de dam, en een paardenshow
- 60. De hel duurt voort: naar Wuhan en weer verder
Zelf deze route gereden, of plannen in die richting? Ik lees en beantwoord alles.
Laat een reactie achter ›Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.