Een Kayan-bruiloft

De ceremonie is lang en voor ons onverstaanbaar: drie toespraken van vaders en grootvaders aan het bruidspaar, adviezen waar geen einde aan komt. Dan wisselen bruid en bruidegom de ringen en delen ze een glas whiskey uit aan alle gasten, de eerste alcohol van deze christelijke bruiloft. Wij blijken belangrijker dan we willen zijn: als we door het lange zitten op de houten vloer even verderop tegen de balustrade schuiven, moeten we snel terugkomen, want een vrouw brengt een traditioneel lied te onzer ere, waarna we een glas rijstwijn krijgen dat in één keer leeg moet. Waarom precies, horen we niet, maar het zal met status en geluk te maken hebben.

We dansen met hoogbejaarde Kayan-mannen met gaten in de oren en rode tanden van de betelnoot, en verstaan geen woord van elkaar.

Dansen tot zonsopgang

Tot een uur of zes ’s ochtends wordt er muziek gemaakt op een vals keyboard, en wij moeten als eersten en telkens opnieuw dansen, of we willen of niet. Rond twee uur ontkomen we niet langer aan het zingen: meer dan “Lang zullen ze leven” krijgen we niet voor elkaar, en iedereen vindt het prachtig. Om de zoveel tijd komt er een nieuw rondje langs. Alcohol is hier normaal streng gerantsoeneerd en niet vrij te krijgen, en juist daarom wordt er bij een bruiloft flink van genomen. Ik hang tegen de balustrade tussen de mannen, rook lokale tabak en kauw betelnoot, terwijl de oude vrouwtjes zwaar wazig tegen de muur hangen, de tabakstoeter in de mondhoek. Als de laatste klanken van de sape zijn weggestorven, val ik met oordoppen in slaap op de vloer van het longhouse.