Naar Langmusi: kaartjes, commissie en de eerste Himalaya

De bus van Xiahe naar Hézuò vertrekt om 7.40 uur, en we zijn niet de enigen die nog een kaartje moeten kopen. Aan het enige loket probeert een handvol Tibetanen tegelijk een kaartje te bemachtigen, met veel duwen en voordringen. Terwijl ik wat bewegingsruimte maak, stoot Floor naar voren, waar haar half geacteerde pijngezicht de sympathie van de loketbediende wekt; zo krijgen we voor 9 RMB de kaartjes.

Een kaartje bemachtigen

In Hézuò moeten we overstappen, en meteen verzekeren taxichauffeurs ons dat we op een ander station moeten zijn. Zulke berichten nemen we niet klakkeloos aan, maar eigen onderzoek wijst uit dat ze gelijk hebben. Voor 20 RMB brengt een motor-met-zijspan ons naar de andere kant van de stad. De chauffeur wil meteen ook onze kaartjes regelen, maar het verschil tussen “behulpzaam zijn” en de commissie opstrijken is een dunne lijn, dus regelen we het zelf: het kaartje naar Langmusi kost 29 RMB.

Reizen als kansspel

De volgende vier uur rijden we door een steeds indrukwekkender landschap, de voorlopers van de Himalaya, met kale toppen tot 4.800 meter tegen een diepblauwe lucht. Vreemd genoeg ligt er nergens sneeuw.

Door het droge landklimaat ligt de sneeuwgrens hier pas rond 5.500 meter; in de Alpen zouden zulke toppen onder eeuwige sneeuw liggen.

Reizen in China blijft een kansspel: plaatsnaamborden ontbreken, en zouden we ze al kunnen lezen, dan nog blijft het de vraag of de karakters op ons kaartje wel kloppen met waar we heen willen. Misschien reizen we wel een heel andere route dan we denken, en is de plek waar we aankomen niet Langmusi, maar een dorp dat er alleen op lijkt.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.