De bus naar Chengdu vertrekt nog niet: de chauffeur wil eerst 20 RMB (€2) per persoon bijbetaald, en de Chinese passagiers overhandigen dat zonder vragen. Wij verwachten op zijn minst uitleg, we hebben tenslotte al 55 RMB (€5,50) betaald, en worden om die kritische houding hartelijk uitgelachen. Een aardverschuiving blijkt de weg onbegaanbaar te hebben gemaakt, dus moeten we over een tolweg omrijden, en die kosten worden eerlijk verdeeld. Zeg dat dan meteen.
Haarspeldbochten en wrakken
De weg voert door een kloof waarin de Himalaya zichtbaar nog ontstaat: het Indiase continent schuift onder de Aziatische plaat en stuwt de bergketen op, met rotsmassa’s die hier bijna verticaal omhoogstaan. Via talloze haarspeldbochten klimmen we naar een pas van ruim 5.000 meter, langs diepe afgronden en over puin dat van de bergen blijft komen.
Vlak langs het randje zien we in de diepte de wrakken liggen van minder gelukkigen.
Bij de afdaling moet de bus telkens stoppen om de rokende remmen met water te koelen, en met elke stop wordt het warmer en vochtiger: we komen in een nieuwe klimaatzone, met grote vlinders tussen de eerste palmen en bananen. Na de Siberische taiga, de Mongoolse graslanden en de woestijnen en hoogvlakten is dit subtropische landschap weer iets nieuws; juist door zo langzaam te reizen zien we het geleidelijk veranderen.
Een geblokkeerd dorp
In een dorp langs de weg ligt een motor midden op straat, aangereden door een bus, zonder zichtbare schade en zonder bestuurder, maar de weg is volledig versperd en in beide richtingen vormt zich een enorme file. De oplossing lijkt simpel, de motor opzij, maar twee passerende politieauto’s nemen niet de moeite; pas een derde maakt na het nemen van foto’s de weg vrij. Ons wordt verteld dat je je hier als buitenstaander beter niet bemoeit: raak je de motor aan, dan krijg je zo de schuld van het ongeluk. De afzijdigheid van de omstanders heeft dus een reden.