Emiel & Heidi willen deze reis een nacht in de jungle slapen, dus we lopen naar een schuilhut op vier kilometer, niet verder, want gesloopt raken hoeft niet. Zodra we op het gekozen pad alleen toergroepen en mensen met overbodige gidsen tegenkomen, slaan we af, en even later hebben we de illusie dat we alleen in de jungle zijn: een kudde wilde zwijnen die zich niets van ons aantrekt, een paar apen, felblauwe spechten. Door de modder plukken we onafgebroken bloedzuigers als klevend rubber van onze kleren, wat niet voorkomt dat er bij aankomst toch een flink aantal heeft toegeslagen, want ze injecteren iets waardoor het bloed niet stolt.
We plukken de bloedzuigers als klevend rubber van onze kleren, en toch tel ik later twaalf bloedingen aan mijn voeten.
Wachten op tijgers, luisteren naar Emiel
In de hut spoelen we het zweet af onder een regenwaterdouche en trekken droge kleren aan, en dan proberen we zo stil mogelijk te zijn, want we hopen op olifanten en tijgers. Als het donker wordt begint het te regenen, wat de kans op groot wild klein maakt; we zien alleen een vijftal civetkatten vlak achter de hut. Donker worden in de jungle is het mooiste dat er is, want de geluiden nemen toe zodra de hitte van de dag wegtrekt. Slapen lukt nauwelijks, deels door de houten britsen, deels door Emiels gesnurk, dat zo ver draagt dat de tijgers en olifanten waarschijnlijk eieren voor hun geld hebben gekozen.
Waar deze dag ligt
Terug door Zuidoost-Azië, nu in Maleisië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›Spring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.