De kloosters van Kutaisi

Kutaisi zelf, met zijn honderdduizend inwoners en zijn paar wijken communistische flats, is niet bijzonder; de twee kloosters in de omgeving wel. Met de taxi laten we ons eerst naar Gelati brengen, tien kilometer buiten de stad. Het klooster is in 1106 gebouwd en nog steeds in gebruik, en ligt prachtig op een heuveltop met uitzicht over de groene hellingen. Twee monniken in zwarte pijen lopen rond. In de compacte kerk van licht gesteente is het stil, op het tsjirpen van twee krekels na, en de binnenkant is helemaal met fresco’s bekleed. Dat we er alleen zijn, dat het er zo stil is, en dat de kerk zo mooi en tegelijk zo simpel is, maakt indruk.

Dat we er helemaal alleen zijn, in de volledige stilte, maakt de fresco’s nog indrukwekkender.

Het tweede klooster, Motsameta, staat op een klif boven de Tskaltsitela-rivier. De priester in zijn rode gewaad luidt de klokken, en binnen klinkt het gezang van een jonge vrouw en man; het snelle, ritmische Georgisch is fascinerend om naar te luisteren. Drie Georgische bezoekers slaan dubbele kruizen en raken met hun voorhoofd en lippen de iconen aan.

Terug in Kutaisi struinen we door de oude straten langs de rivier. De huizen zijn veel mooier dan in Turkije, maar er wordt niets aan vernieuwing gedaan, anders dan in Oekraïne. Als we “gamarjoba” roepen, klaren de stugge koppen op en lukt het ons de Georgiërs steeds vaker tot een vriendelijke lach te brengen. Op dat moment loopt er een koe door het hek van het guesthouse, op weg naar het sappige gras; haar aanwezigheid wordt niet op prijs gesteld. Van de kasteelruïne op de heuvel kijken we uit over Kutaisi in het vlakke dal en de bergen waar we morgen naartoe gaan.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.