De eerste gletsjer: Chalati

Mestia is de meest relaxte plek van de reis, en we maken er een soort basiskamp van: uitslapen, lezen, in de hangmat liggen, praten met de andere reizigers, en de tuin alleen verlaten om te lunchen, het enige waar de homestay niet in voorziet. Aan de rivier, een kolkende massa water die zich door een smalle spleet in het leisteen perst en vreemd genoeg niet koud is hoewel het vers van de gletsjers komt, raken we aan de praat met een jonge vrouw die een guesthouse heeft maar geen klanten. Ze staat in geen enkele gids en heeft geen bord, dus voor een toerist is ze onvindbaar, en haar man werkt drie keer drie maanden per jaar in Moskou om geld te verdienen.

Water uit een tunnel van ijs

De grote wandeling is de vijfentwintig kilometer naar de Chalati-gletsjer. De eerste vijf kilometer gaan over een verharde weg langs het vliegveldje, waar vijf man het gras van de landingsbaan met de zeis kort houden en Kamaz-trucks af en aan rijden voor een nieuwe weg. Daarna volgen we over een stenig pad het snelstromende water van de Mestiachala, met zicht op Mt. Ushba en Mt. Chalati, beide zo’n vierduizend meter.

We klauteren over rotsen langs het koude water tot de gletsjer voor ons ligt: de eerste die we ooit zien. Van een afstand strekt het ijs zich helemaal van de top uit, en het is onmogelijk in te schatten hoe dik het pakket is, een paar meter of tweehonderd. De rivier komt uit een tunnel in de gletsjer, hoger dan ikzelf, en de muur van ijs is tientallen meters hoog. Overal liggen stenen, grind en rotsblokken op het ijs.

We horen de gletsjer rommelen en kraken, en constant valt er een beetje puin naar beneden.

We zijn de eersten bij de gletsjer, tot na een uur meer mensen komen en de stilte breken. Via dezelfde weg lopen we terug, tot we na anderhalf uur een lift krijgen tot in Mestia. ’s Avonds delen alle reizigers aan tafel het verloop van hun dag; het is de laatste avond met Henri, de maatschappijleraar uit Londen.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.