Een stroef begin in Batumi

We hebben een dag in Batumi om aan Georgië te wennen, en dat went niet meteen. Het hotel is allesbehalve rustig: de familie zit tot diep in de nacht voor ons open raam te praten, en ’s ochtends zijn ze terug in hun stugheid. Gisteren lachten we nog samen toen ik hun, na hun vraag naar de mooie meisjes van Odessa, foto’s van oude vrouwen liet zien met het aanbod er een telefoonnummer bij te leveren. Vandaag is dat weg.

Omdat het heet en vochtig is, brengen we de ochtend door in een internetcafé, waar ik ook lees hoe het zit met de veiligheid van Georgië. Nederland raadt de grensgebieden met Rusland ten strengste af, en daarmee vallen precies de hoge bergen en de interessantste streken op papier af. We zullen er zelf achter moeten komen.

Het bed van Stalin

Het hoogtepunt van de dag is het Stalin-museum, in het huis waar Stalin rond 1901 enkele maanden woonde. Zijn bed staat er nog, en een door motten aangevreten handdoek, tussen oude foto’s en schilderijen. Onze gids is een Georgische vrouw van een jaar of vijfenzeventig die voor Engelstalig moet doorgaan; het is maar goed dat we een paar woorden Russisch verstaan. Voor haar is Stalin zonder twijfel een held om trots op te zijn.

Voor onze gids is Stalin zonder enige twijfel een held om trots op te zijn.

Eten in Batumi is zonde van de tijd en het geld. Vier keer op rij in anderhalve dag is de gerekende prijs hoger dan wat op het menu staat, telkens omdat bij de dranken geen prijzen vermeld staan. In een restaurant aan de haven wachten we tevergeefs tot de serveerster onze bestelling komt opnemen; ze houdt zich schuil bij de bar en hoopt zichtbaar dat we vertrekken. Het is geen beste binnenkomst, en we hopen maar dat Batumi niet het echte Georgië is. Het lichtpunt is een klein terras waar we voor drie lari perenlimonade, koffie en thee krijgen van wél aardige mensen.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.