Home EuropaGeorgiëRussische en Sovjet-tijd

Russische en Sovjet-tijd

by Jeroen Kleiberg
Published: Updated:

Aan het einde van de achttiende eeuw was Georgië versnipperd en ingeklemd tussen het Ottomaanse en het Perzische rijk. Het oostelijke koninkrijk Kartli-Kachetië zocht bescherming bij het christelijke Rusland en sloot een verdrag, maar dat liep anders af dan gehoopt: in 1801 lijfde het Russische Rijk het gebied simpelweg in. In de decennia daarna werden ook de andere Georgische gebieden bij Rusland gevoegd, en verloor het land zijn zelfstandigheid en zijn kerkelijke onafhankelijkheid.

Verweerde Sovjet-betonflats en een leeg standbeeldvoetstuk in een Georgische provinciestad onder een grauwe hemel

Onder de tsaar en een kort intermezzo

De negentiende eeuw bracht Georgië binnen de invloedssfeer van Rusland, met Russisch als bestuurstaal en een economie die werd ingericht op de behoeften van het rijk. Tbilisi groeide uit tot een kosmopolitische stad en het bestuurscentrum van de hele Kaukasus. Toen het Russische Rijk in 1917 instortte, greep Georgië zijn kans en riep in 1918 de onafhankelijkheid uit, geleid door de Georgische sociaaldemocraten. Die republiek hield het maar kort vol. In 1921 viel het Rode Leger binnen en werd Georgië bij de Sovjet-Unie gevoegd.

De Sovjetperiode

Ruim zeventig jaar maakte Georgië deel uit van de Sovjet-Unie. Twee van de meest gevreesde figuren van dat systeem, Jozef Stalin en zijn geheime-politiechef Lavrenti Beria, waren zelf Georgiërs, iets waar het land een ongemakkelijke verhouding mee houdt. De Sovjettijd bracht industrialisatie, wegen en scholen, maar ook onderdrukking, collectivisatie van de landbouw en de vervolging van kerk en dissidenten. Tegelijk bleef Georgië binnen de Unie een reputatie houden van eigenzinnigheid, een informele markteconomie en een sterk vasthouden aan de eigen taal en cultuur. Toen de Sovjet-Unie eind jaren tachtig begon te wankelen, laaide het nationalisme snel op, en een gewelddadig neergeslagen demonstratie in Tbilisi in 1989 werd een kantelpunt op weg naar de onafhankelijkheid.

Op een plein in een provinciestad staat het voetstuk van een verdwenen Leninbeeld er nog, leeg, terwijl niemand de moeite heeft genomen het weg te halen.

Heeft deze gids je geholpen? Een kleine bijdrage houdt hem actueel.





Plan je reis

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

DelenWhatsAppE-mailFacebook
Advertentie

Nieuwe verhalen in je mail

Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.

Waardeer je dit blog?

Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.





Laat een bericht achter


Meer inspiratie