We rijden over de hoofdwegen van Mongolië, al zijn dat niet meer dan zandsporen vol kuilen.
De hoofdwegen liggen elk jaar anders, omdat ze de gerkampen verbinden die zelf ook elk jaar verplaatsen.
Bij een stop daagt Aamaa me uit tot worstelen; hij is klein maar oersterk, dus ik verlies. Ik neem me voor er een keer van te winnen en eet sindsdien elke dag mijn bord leeg, ook al is het steevast taai oud schaap en geen mals lam, in de hoop er sterker van te worden. De steppe zit vol grondeekhoorns, een paar joekels van marmotten en af en toe een vos.
Een stadje tussen het niets
Mörön, een naam die in het Engels niet voor niets als “moron” klinkt, is een warrig allegaartje van gers en lage blokken in de leegte. In ons gerkamp is nog geen water; dat moet eerst worden gehaald. Terwijl we wachten om ons na een hete, stoffige dag in de auto op te frissen, spelen we een potje basketbal tegen de kinderen. De fanatiekste jongen zit in een Mongools jeugdteam en is daarmee zelfs in Novosibirsk geweest om tegen Rusland te spelen; hij wint van de Russen en maakt gehakt van de lange toeristen. Door het kamp loopt een tam reekalf, gevonden zonder moeder, die vermoedelijk is afgeschoten.
De disco van Mörön
We zoeken het centrum, langs de enige kruising waar nauwelijks iets te beleven is, op blaffende, kwijlende honden achter hekken na, waartegen we ons voor de zekerheid met stenen wapenen. Achter een standbeeld van Davaadorj, de held van deze aimag (de provincie), staat een grote ger: de plaatselijke disco. Binnen is het een donker hol met R&B en rap van twijfelachtige kwaliteit en nog slechtere geluidsweergave, en zitplaatsen waar onze benen niet onder passen. Na een paar lokale biertjes vinden we zitten ook niet meer nodig en dansen we met de Mongoolse jeugd.
Verder in de serie
‹ Vorige aflevering17. Pech onderweg: van de kopermijn van Erdenet naar de Selenga27 juni 2005
Volgende aflevering ›19. Sprinkhanen, wolven en wodka bij het Hövsgöl29 juni 2005Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.