Pech onderweg: van de kopermijn van Erdenet naar de Selenga

We staan vroeg op voor de ochtendceremonie in het klooster, maar die blijft uit: de enige beweging in de wijde omtrek komt van honderden grondeekhoorns die rennen, springen en vallen. Het ontbijt slaan we over, want het muffe schaap en de naar braaksel smakende aaruul, gedroogde kwark, krijgen we om dit uur niet weg. Aamaa heeft een paar uur nodig om de vering te repareren, die aan beide kanten is gesneuveld, maar met zijn MacGyver-handigheid komt dat goed.

Pech bij Erdenet

Bij Erdenet, met zijn enorme kopermijn, beginnen we te slingeren: een lekke band. We worden afgezet bij een familie in een ger, waar de kinderen ons van een afstand aanstaren en vol interesse volgen hoe en wat we eten, dus delen we alles. Buiten ontstaat een watergevecht en een worstelwedstrijd van vijf kinderen tegen één volwassene. Fysiek gesloopt stappen we in de gerepareerde auto, net op tijd voor een noodweer van hagel boven Erdenet.

Kamperen aan de Selenga

Het landschap trekt hortend en stotend voorbij, want verharde wegen zijn er niet. Net als we genoeg hebben van de uren in de auto, komen we aan in Khutag Öndör, een woestijnachtig gebied met zandduinen aan de Selenga, waar een kudde schapen en geiten naar schaarse grassprieten zoekt.

Kamperen op de grootste camping ter wereld is precies wat we willen.

We zetten onze eigen tent op en zwemmen in de rivier. Na een avondmaal van schaap maken we een vuur aan de oever, en onder een hemel vol sterren gaat de uit Ulaanbaatar meegebrachte vodka rond. Aamaa spreekt maar een paar woorden Engels, dus voeren we onze gesprekken met tekeningen in het zand, onder meer over de wilde dieren die vannacht om de tent zullen sluipen.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.