Data-entry bij Stellar: het saaiste werk ooit

Floor en ik spreken af dat in elk geval een van ons werkt; samen niets doen schiet niet op. Zondagmiddag word ik gebeld: ik kan maandag beginnen als data-entrymedewerker, na een test om half acht. Het werk loopt via Stellar voor Energy Australia, in Box Hill, net in zone twee, waar de trein me bijna tien dollar per dag kost. In nette kleren stap ik in de trein van half acht en ben ik om kwart over acht op kantoor; ik forens weer. Al snel werkt Floor mee, en lopen we samen naar Elsternwick Station.

Het is het saaiste werk dat we ooit hebben gehad. Gescande documenten worden overgetypt, namen in vijf verschillende velden ingevoerd, en de server is zo traag dat je soms veertig seconden op een volgend scherm wacht; ’s middags ligt de productiviteit op een kwart. We worden betaald voor werk dat een computer zo zou overnemen, en maar goed dat het zo inefficiënt gaat, anders hadden we dit werk niet eens gehad. In het callcenter ernaast worden energiecontracten afgesloten met klanten uit Victoria en Zuid-Australië; het gaat er amateuristisch aan toe.

Volhouden voor de kas

Samen verdienen we tweehonderd dollar per dag, ruim vijfhonderd per persoon per week. Dat is de motivatie om vol te houden. De dagen kruipen voorbij, je telt de minuten af, en Floors humeur lijdt eronder, eerst omdat we geen werk en geen auto hadden, nu omdat het werk zo dodelijk saai is. Gelukkig is het eindig: zodra de kas vol genoeg is, trekken we de woestijn in. Op onze laatste dag krijgen we een afscheidskaart, ondertekend door de afdeling, en een “wannabe Australian kit”; we werkten harder dan gemiddeld, en we mogen zo terugkomen als we weer in Melbourne zijn.

We worden betaald voor werk dat een computer zo zou overnemen; maar goed dat het zo inefficiënt gaat, anders hadden we het niet eens gehad.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.