Wat waait het hard. Het stormt, en we zijn blij met een tent die ertegen kan en de beschutting van de bomen; de meeste plekken in het park hebben geen boom, dus daar hebben wind en zon vrij spel. Kokend water voor de koffie krijgen we amper, want ons nieuwe kooktoestel haalt bij deze wind eerder min tachtig dan de beloofde 51 procent rendement. Achter de duinen op het strand waait het minder, dus ontbijten we daar, met uitzicht op een lagune vol koraal. Een grote varaan, een goanna, stapt rustig door ons kamp zonder zich iets van de trespassing aan te trekken.
Omdat de wind niet gaat liggen, lopen we Mandu Mandu Gorge in. Op de top van de uitgesleten kloof bestaan de rotsen uit vlijmscherp koraal; ooit lag dit op de zeebodem. Vanuit de kloof kijken we langs bruinrode wanden naar het turkooizen water van het Ningaloo Reef en het buitenrif, met de witte rand waar de golven breken. We zien goed waar de stromingen gevaarlijk zijn: bij een opening en een knik in het buitenrif. Door de opgestuwde zee is de lagune nu eerder groen dan turkoois, want hoe turkooizer het water, hoe helderder. We leren ook dat ’s nachts zwemmen onverstandig is: dan zijn er haaien actief die minder goed opletten waar ze happen.
Op de top van de uitgesleten kloof bestaan de rotsen uit vlijmscherp koraal; ooit lag dit op de zeebodem.