Lakeside: de wind wordt onhoudbaar

Het waait zo hard dat we niet eens proberen te snorkelen. Achter de caravan van de buren bakken we pannenkoeken, want het brood is op, en gaan dan naar de “stad”, nadat we iedereen hebben gevraagd of ze nog iets nodig hebben, zoals hoort als je vijftig kilometer moet rijden voor boodschappen. Exmouth zit door de schoolvakanties zo vol dat mensen op het cricketveld naast het Visitor Center kamperen, en de benzineprijs is met het hoogseizoen vijf cent gestegen. Op een informatiebord lezen we dat Exmouth door de Amerikanen is gebouwd, als marinebasis en communicatiestation in de laatste jaren van de oorlog; het station praat nog steeds met onderzeeërs.

Holly en Phil duiken weer op: de “leipe cowboy” van de camping in Carnarvon blijkt door de politie gezocht voor het lastigvallen van vrouwen. ’s Nachts wordt de wind een regelrechte storm, en dat terwijl het cycloonseizoen voorbij is. We slapen amper, niet door een klapperende tent, maar door het gierende geraas. Het waait inmiddels 48 uur aan één stuk, door een depressie op de Indische Oceaan, met een windwaarschuwing van Port Hedland tot Eucla.

Tijd om te gaan

In het Visitor Center lezen we een nota over de toekomst van de Ningaloo-regio, en die is somber: het toenemende toerisme legt te veel druk op de natuur, terwijl de faciliteiten in Coral Bay juist worden uitgebreid. Bijna iedereen draagt flippers waarmee op het koraal wordt gestaan. Als de tent het bijna begeeft, breken we hem af en slapen in de auto. We besluiten morgen te vertrekken: de komende dagen wordt het niet beter, en met de schoolvakanties is het overal druk. Voor de laatste keer drinken we een borrel in de windvrije voortent van de camphost, terwijl de zon ondergaat en de maan tegelijk opkomt.

Exmouth is door de Amerikanen gebouwd als marinebasis; het communicatiestation praat nog steeds met onderzeeërs.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.