Aan het rif: honkvaste vissen en een rifhaai

’s Ochtends is het windstil, de golven op het buitenrif lager, en het water echt turkoois. We weten inmiddels dat ’s ochtends het beste is om te snorkelen, als er nog niemand is, en dat het zicht tussen elf en één optimaal is, met de zon recht boven je. De getijdentabel gebruiken we ook, al snappen we niet helemaal hoe ze de standen zo precies voorspellen. In het kampgebouw draait een onderwaterdocumentaire over het Ningaloo Reef, van plankton tot walvishaai; de meeste vissen daarin hebben we al in het echt gezien.

Daarna kunnen we niet wachten het water weer in te gaan. Floor blijft aan de rand van het koraal voor de details, ik zwem verder, want tussen het koraal liggen de grote vissen verscholen. Ik kom dezelfde lionfish weer tegen, die vaak samenleeft met de onzichtbare stonefish, en felgele en felblauwe visjes die zich tussen de anemonen verschuilen. Vissen zijn honkvast: in dezelfde koraalzone kom ik telkens dezelfde school snapper, sea mullet en trevally tegen. Het hoogtepunt is een rifhaai waarmee ik vijf minuten meezwem, die ik op dezelfde rustplek tref als eerder; zelfs Floor durft nu verder.

Vissen zijn honkvast: in dezelfde koraalzone kom ik telkens dezelfde school snapper en trevally tegen.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.