Tussen San-nederzettingen en shebeens

Rechte geasfalteerde weg verdwijnt in de horizon door de Afrikaanse savanne in de Kavango-regio, met een motorrijder in de verte en groene bomen aan weerszijdenAlle foto’s uit Namibië ›

De 70 kilometer die we vandaag moeten fietsen zijn niet de moeilijkste. De B8 is, in tegenstelling tot 90 procent van de wegen in Namibië, gewoon verhard. Het terrein is vlak en de zijwind komt net iets uit het westen, waardoor het zelfs voelt alsof we een lichte meewind hebben.

Op deze weg, een belangrijke verbinding richting Zambia en Zimbabwe, rijden opvallend veel vrachtwagens, vrijwel allemaal uit dezelfde richting. Ze vervoeren zware metalen platen. Wat het is, waar het vandaan komt en waar het naartoe gaat, blijft gissen. Het voelt als een logistieke ader door een verder leeg landschap.

De eerste kilometers staan er nog hutjes langs de weg en wordt er gierst verbouwd. Daarna verdwijnen de mensen uit beeld en fietsen we de bush in: laag struikgewas, grassen en verspreide bomen. We zijn gewaarschuwd voor wild dat hier de weg oversteekt.

We kijken, we luisteren, maar zien nauwelijks iets. Alleen een paar koedoes en een kleine antilope. Eén glimp van ons is voldoende om ze te laten vluchten. In Etosha kwamen we erachter dat ze op auto’s nauwelijks reageren.

Die horen blijkbaar bij het landschap, fietsers niet.

Land van de San

Ruim voor Omega komen we weer in bewoond gebied. Dit is het leefgebied van de San, ook wel bekend als de bosjesmannen. Dat is een oudere benaming die je nog regelmatig hoort, maar die ze zelf niet gebruiken. Het gaat om een van de oudste bevolkingsgroepen van zuidelijk Afrika, traditioneel jager-verzamelaars die het gebied tot in detail kennen.

Langs de weg zien we kleine clusters hutten, vaak omheind met houten palen om vee en eigendommen te beschermen, met daarnaast akkers met gierst. We hadden verwacht hier door pure wildernis te fietsen. Blijkbaar niet.

Het politiebureau van Omega ligt achter hoge hekken. Blijkbaar stoppen hier vaker fietsers, want onze vraag wordt meteen begrepen. Het antwoord is ook duidelijk: buiten het hek in de bush slapen is geen goed idee, en hier zijn we welkom. We hebben dan wel geen leeuwen gezien, maar ze zijn er wel. De kans is groter dat zij ons hebben gezien dan andersom.

Shebeens en schuilen voor de regen

Het is pas drie uur ’s middags en het is een komen en gaan van mensen. Er is een waterpunt waar vrouwen en kinderen water halen en het in grote emmers en vaten op hun hoofd meenemen. Agenten komen en gaan, druk met controles langs de weg. Wat ze controleren willen ze ons niet vertellen.

Een kilometer verderop blijkt een dorp te liggen. We lopen erheen; de eerste druppels vallen. Ooit zat hier een legerbasis, nu is het uitgegroeid tot een nederzetting van eenvoudige houten huizen en bouwsels van golfplaat, lukraak neergezet. Tussen de huizen staan keten met het woord shebeen erop: informele cafés, vaak gerund vanuit huis, waar bier en sterke drank wordt verkocht.

Niemand kijkt op van onze aanwezigheid en iedereen groet vriendelijk. Niet iedereen is even nuchter, en dat verklaart ook het aantal shebeens. Op de terugweg barst het los. Binnen enkele minuten zijn we doorweekt.

De zandbak waar we onze tent mochten opzetten is inmiddels een modderpoel. We verhuizen alles naar de toiletten: een afdak, een bankje en net genoeg ruimte voor twee tentjes. Vanavond slapen we niet in de bush maar bij de afgesloten ingang van een toiletgebouw. Een toilet kan ook sfeervol zijn, als je in je tentje ligt.

Verhaal uitgelezen? Een kleine bijdrage helpt de verhalen op weg te houden.

Naam*

E-mailadres*

Bedrag () *

iDEAL iDEAL | Wero
Creditcard Card
Bankoverschrijving Overboeking
PayPal PayPal