Zebra's, gnoes en onweer in Etosha

Groep zebra's staand op zandpad in Etosha National Park, gele bloemen en struiken op de achtergrondAlle foto’s uit Namibië ›

Een zwaar onweer trekt ’s nachts over ons heen, maar de regen klettert niet de hele nacht op de tent. Daardoor horen we wat er om ons heen gebeurt. Hyena’s roepen tot diep in de nacht. Tegen vieren klinkt in de verte een leeuw. Jakhalzen blaffen, en bij het eerste licht horen we het gesnuif van gnoes terwijl wij koffie zetten. Met de opbrengst van gisteren en deze nachtelijke soundtrack zijn de verwachtingen voor vandaag hoog.

Omdat we de luxe hebben om hier meerdere dagen te blijven, willen we zoveel mogelijk van het park verkennen. Etosha is enorm, ruim 22.000 km², ruim de helft van Nederland, en je mag er grotendeels zelfstandig met je eigen auto over de onverharde wegen rondrijden. Het park is gebouwd rond de Etosha Pan, een droge zoutvlakte die zelfs vanuit de ruimte zichtbaar is en die in het regenseizoen tijdelijk water vasthoudt. In een verder droog gebied trekt dat water dieren van grote afstand aan; rond de pan liggen de plekken waar prooi en roofdier elkaar tegenkomen. Het gebied werd in 1907 onder Duits koloniaal bestuur beschermd, aanvankelijk vooral om de jacht te reguleren.

Langs de Fisher’s Pan

We rijden in oostelijke richting over een gravelweg langs de Fisher’s Pan. Al snel staan er grote groepen gnoes en zebra’s. Ze trekken vaak samen op: gnoes hebben een sterk reukvermogen, zebra’s goed zicht, samen zijn ze moeilijker te verrassen. Tot op enkele meters kunnen we ze benaderen. De patronen van de zebra’s blijven fascinerend; geen dier is hetzelfde.

We zitten ineens midden in de beelden die we alleen van natuurdocumentaires kennen. “On these vast plains, survival depends on timing, instinct, and the delicate balance between predator and prey.” Je hoort David Attenborough er bijna doorheen praten.

Pas als we de motor uitzetten, worden ze alert.

Het hoogtepunt van de dag zijn zes giraffen bij een waterpoel. We staan er rustig naar te kijken terwijl ze bladeren van de takken trekken. Het mannetje lijkt andere plannen te hebben dan de vrouwtjes, die onverstoorbaar doorgaan.

Onweer en verwachtingen

Daarna blijft het rustiger dan verwacht. Wat wel opkomt is een zware onweersstorm. De lucht kleurt donkergrijs en laat het groen en geel van het landschap extra fel afsteken. Bliksemflitsen slaan in rechte lijnen naar beneden, soms in snelle reeksen achter elkaar, alsof dezelfde route meerdere keren wordt herhaald. We voelen ons even stormchasers. Maar de wegen worden kleiig en glad, en vast komen te zitten is hier geen goed plan. We draaien om.

Van de olifanten zien we vandaag niets. In Etosha leven er naar schatting 2.500 tot 3.000, maar het gebied is zo groot dat zulke aantallen geen garantie zijn. Ook geen leeuwen, luipaarden of hyena’s overdag. Misschien waren de verwachtingen na gisteren simpelweg te hoog.

Aan het eind van de dag komen we aan bij de volgende camping. Hier is de regen al gevallen. De helft van het terrein staat onder water. Geen gras, maar modder. Het is laagseizoen en toch staan we tussen 4WD-campers met draaiende motoren en portieren die tot laat dichtslaan.

Dat schuurt. Op de fiets bepaal je je eigen tempo en je eigen plek; hier zit je in een auto en wordt het landschap iets om doorheen te rijden. De eerste motoren slaan aan, uren voor zonsopkomst.

Dit verhaal is gratis, zonder advertenties en zonder cookies. De moeite waard? Betaal mee aan het volgende.

Eenmalig, via iDEAL, zonder account.