Een zwaar onweer trekt ’s nachts over ons heen, maar de regen klettert gelukkig niet de hele nacht op de tent. Daardoor horen we wat er om ons heen gebeurt. Hyena’s roepen tot diep in de nacht. Tegen vieren klinkt in de verte een leeuw. Er wordt geblaft door jakhalzen en bij het eerste licht horen we het gesnuif van gnoes terwijl wij koffie zetten. Met de opbrengst van gisteren en deze nachtelijke soundtrack zijn de verwachtingen voor vandaag hoog.
Omdat we de luxe hebben om hier meerdere dagen te blijven, willen we zoveel mogelijk van het park verkennen. Etosha National Park is enorm, ongeveer 22.000 km², bijna de helft van Nederland, en uniek doordat je er grotendeels zelfstandig met je eigen auto over onverharde wegen mag rondrijden. Dat maakt het toegankelijk, maar ook onvoorspelbaar. Het park is gebouwd rond de uitgestrekte Etosha Pan, een droge zoutvlakte die zelfs vanuit de ruimte zichtbaar is.
Dicht bij wildlife
Qua wildlife zit je hier goed. Grote aantallen zebra’s, gnoes, springbokken en oryxen, maar ook olifanten, giraffen, leeuwen en met wat geluk luipaarden en cheeta’s. Het park werd al begin 20e eeuw opgericht onder Duits koloniaal bestuur en is inmiddels uitgegroeid tot een van de bekendste wildparken van Afrika.
We rijden in oostelijke richting over een gravelweg langs de Fisher’s Pan. Al snel zien we grote groepen gnoes en zebra’s. Opvallend hoe weinig ze zich aantrekken van de auto. Tot op enkele meters kunnen we ze benaderen. De patronen van de zebra’s blijven fascinerend; geen dier is hetzelfde. Gnoes en zebra’s trekken vaak samen op, en dat zie je hier overal terug op de vlakte.
We zitten ineens midden in de beelden die we alleen kennen van natuurdocumentaires. “On these vast plains, survival depends on timing, instinct, and the delicate balance between predator and prey.” Je hoort David Attenborough er bijna doorheen praten.
Ook zien we verschillende vogelsoorten en meerdere antilopen. Ze reageren nauwelijks op onze aanwezigheid. Pas als we de motor uitzetten, worden ze alert. Het hoogtepunt van de dag zijn zes giraffen bij een waterpoel. We staan er rustig naar te kijken terwijl ze zich tegoed doen aan bladeren. Het mannetje lijkt andere plannen te hebben dan de vrouwtjes, die onverstoorbaar blijven eten.
Onweer en verwachtingen
Daarna blijft het rustiger dan verwacht. Wat wel opkomt, is een zware onweersstorm. De lucht kleurt donkergrijs en laat het groen en geel van het landschap extra fel afsteken. Bliksemflitsen slaan in rechte lijnen naar beneden, soms in snelle reeksen achter elkaar, alsof dezelfde route meerdere keren wordt herhaald. Het open landschap maakt het indrukwekkend. We voelen ons even stormchasers. Maar het landschap verandert ook snel. Wegen worden langzaam kleiig en glad. Dat is het moment om om te keren. Hoe mooi het ook is, vast komen te zitten hier is geen goed plan.
Wat blijft hangen: waar zijn de olifanten vandaag? In Etosha leven er naar schatting zo’n 2.500 tot 3.000, maar het gebied is zo groot dat zelfs zulke aantallen geen garantie zijn. Vandaag zien we er geen. Ook geen leeuwen, luipaarden of hyena’s. Misschien waren de verwachtingen simpelweg te hoog na gisteren.
Aan het eind van de dag komen we aan bij de volgende camping. Hier is de regen al gevallen. De helft van het terrein staat onder water. Geen gras, maar modder. Het is nog steeds laagseizoen, maar voor ons voelt het druk. We staan tussen 4WD-campers, draaiende motoren en hard dichtslaande portieren tot ’s avonds laat en ’s ochtends uren voor zonsopkomst. Mensen die vooral luidruchtig met zichzelf bezig zijn.
Dat schuurt. We reizen normaal per fiets, juist om de natuur in rust en op ons eigen tempo te ervaren. In Etosha kan dat niet; je zit hier in de auto. Dat maakt het praktisch, maar ook afstandelijker. Je deelt de plek met veel meer mensen en het tempo ligt hoger. Kamperen voelt daardoor minder als buiten zijn en meer als ergens staan. Dat hoort bij dit soort parken, maar we merken dat we het fietsen en vooral de stilte missen.
2 comments
Een leeuw gehoord!!!!!!
En inmiddels een leeuw gezien