De kwaliteit van de campings in Namibië is hoog. Op het traject van hier tot Sesfontein, zo’n 270 kilometer, zijn ze ook noodzakelijk: de plekken waar je water kunt krijgen en soms iets kunt eten. De plaatsen die op de kaart staan, blijken in werkelijkheid vaak niet meer dan een kruispunt van gravelwegen met een paar hutjes.
Met Tracks4Africa zien we waar campings liggen en of er water of eten is. De app vormt inmiddels de basis van onze dagplanning.
Op weg naar Twyfelfontein
Vandaag fietsen we naar Twyfelfontein. Ongeveer 50 kilometer. We hebben gehoord dat er een asfaltweg ligt. Dat klinkt onwaarschijnlijk. We zitten midden in nergens. Met de wind in de rug rijden we over een zanderige wasbordweg. Een paar springbokken in de verte, verder niets.
Voor ons verschijnt een bergachtig gebied dat er van een afstand bijna prehistorisch uitziet. We komen van hoger en kijken de laagte in: roodbruine rotsformaties die als blokken op elkaar lijken gestapeld, in lagen en trappen, een beetje zoals de tempelstructuren die ik eerder in Midden-Amerika zag.
Dit is Twyfelfontein: geërodeerde zandsteenformaties, uitgeschuurd door wind en water. Het gebied is bekend om zijn rotstekeningen die duizenden jaren oud zijn en op de UNESCO-werelderfgoedlijst staan.
Een weg die er niet hoort te zijn
En dan ligt hij er echt. Een asfaltweg. Strak, zwart en nieuw. Midden in dit landschap.
De weg slingert langzaam naar beneden door het gebied.
Langs de weg loopt een vrouw. Op blote voeten, over het hete asfalt. Haar kleding en kapsel doen denken aan de Himba, al leven die vooral verder naar het noorden. Ze loopt in een stevig tempo. We zeggen gedag. Ze spreekt geen Engels, maar we wisselen een glimlach. Iets verderop staat een groep vrouwen te zingen en te dansen, met de bedoeling ons mee te krijgen naar een toeristisch Himba-dorp. Het voelt ongemakkelijk. We fietsen door.
Bij de afslag naar Twyfelfontein stopt het asfalt net zo abrupt als het begon. Waarschijnlijk aangelegd alleen vanwege de toeristische waarde van het gebied. De rest van de route blijft gewoon gravel en wasbord.
Groen, maar geen dieren
Het landschap is opvallend groen. Het gras is gelig, maar de bomen hebben frisse bladeren. Na Twyfelfontein staat de berm vol bloemen en bewegen grassen in de wind. Maar geen dieren.
We komen aan op een camping die volledig door locals wordt gerund. Geen witte manager, maar een groep enthousiaste mensen die hier hun inkomen verdienen met de camping en met tours om olifanten en neushoorns te zoeken. Ze vertellen een ander verhaal.
In dit gebied heeft het al zeker drie jaar niet echt geregend. Af en toe een buitje, maar niet genoeg. Tegelijkertijd is het noorden van Namibië uitzonderlijk nat, met overstromingen. In een land zonder hekken verplaatsen dieren zich naar plekken waar water en voedsel beschikbaar zijn.
De dieren zijn er, maar niet hier. Morgen zou dat anders moeten zijn. Er is ons beloofd dat we olifanten gaan zien.
Verder in de serie
‹ Vorige aflevering20. Door het zand naar Madisa Camp21 maart 2026
Volgende aflevering ›22. De woestijnolifanten van Twyfelfontein23 maart 2026Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.