We hebben nijlpaard Herman dan wel gemist, dat betekent niet dat er geen andere nijlpaarden zijn. Vannacht word ik een paar keer wakker van zwaar gebrul en dof gebrom, een snuivende uithaal met een reeks lage grommen erachter. Even twijfel ik of het Maurits is, maar dat lijkt me sterk.
Ochtend op de rivier
Net na zonsopkomst stappen we in een klein bootje en laten we ons meevoeren met de stroming. Rietlanden aan beide kanten, rustig, bijna stil. Tot er aan de overkant, in Angola, beweging is en water opspat. Met de verrekijker zie ik eerst één, dan vijf, uiteindelijk zeker vijftien nijlpaarden. Alleen de bovenkant van hun koppen steekt boven water uit: ogen die ons recht aankijken, gespitste oren, neusgaten die open en dicht gaan. Dan verdwijnen ze volledig en duiken even later ergens anders weer op.
Onze kapitein doet alsof er niets aan de hand is, maar geeft ondertussen wel extra gas.
Een nijlpaard dat besluit je boot te duwen is geen klein incident.
Uitzicht over de groene vallei
Zwemmen is hier dus geen optie, en voor de verandering stappen we weer op de fiets. Hoe eentonig gisteren was, hoe mooi vandaag begint. De lucht is helder met stapelwolken die diepte geven. We klimmen langzaam en krijgen uitzicht over de vallei: een brede, bijna fluorescerend groene strook langs de rivier. Dit gebied overstroomt in het regenseizoen en verandert dan in een wetland. Het water zakt daarna langzaam weg richting de Okavangodelta in Botswana, waardoor de hele zone maandenlang groen blijft.
Het lijkt de bodem van een leeggelopen meer, en zo ver is dat niet van de waarheid. Zuidoostelijk van hier lag tot ongeveer tienduizend jaar geleden een binnenmeer dat een groot deel van de Kalahari vulde. Breuken in de aardkorst verlegden de rivieren die het voedden, en het viel droog; de zoutpannen van Makgadikgadi en de Okavangodelta zijn wat ervan over is. Deze groene strook is dat niet: dit is de rivier die elk jaar buiten zijn oevers treedt.
Vanaf boven zien we het landschap in lagen: op de voorgrond ronde hutten tussen de velden, daarachter verspreide bomen met af en toe een baobab, en daar weer achter de kronkelende rivier. Aan de overkant strekt Angola zich uit, vlak en groen.
Schoolkinderen langs de weg
Dorpen, velden en stukken natuur wisselen elkaar af. Wat constant blijft, zijn de kinderen. Eerst fietsen we ze tegemoet, stromen kinderen die van school komen. Zodra we de school passeren draait het beeld om en fietsen we met ze mee, tot we het gebied van een volgende school bereiken en de stroom weer keert. Zo herhaalt het zich de hele dag. Wat de schooltijden hier zijn, blijft me een raadsel.
Elke school heeft een eigen kleur: bordeauxrood, groen, geel, paars. De jongere kinderen zijn onbevangen enthousiast, rennen mee, zwaaien uitbundig en roepen alles wat ze aan Engels kennen. Puberjongens doen stoer en roepen net wat harder. Oudere meisjes hebben meer air. Het blijft vriendelijk, maar na uren wordt het ook vermoeiend.
De camping van vandaag ligt op een eiland in de rivier. We horen ze al voordat de tent staat: laag gebrom uit het donker. Grote kans dat ze vannacht langs onze tent grazen.
Foto’s uit dit verhaal
Meer foto’s uit Namibië ›Waar deze dag ligt
Fietsreis door zuidelijk Afrika, nu in Namibië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering37. Tegenwind langs de Okavango
Volgende aflevering ›39. Een nacht aan de rand van de wildernisSpring naar een andere aflevering
- 35. Op naar de Zambezi-regio: van droge vlaktes naar wetlands
- 36. Fietsen langs de Okavango: het dagelijks leven in noordelijk Namibië
- 37. Tegenwind langs de Okavango
- 38. Nijlpaarden langs de Okavango
- 39. Een nacht aan de rand van de wildernis
- 40. Popa Falls: de oversteek naar de Zambezi-regio
- 41. Tussen San-nederzettingen en shebeens
- Alle 68 afleveringen ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.
1 comment
schitterend geschreven…..en dus hier was die enge campeerplek….