Nijlpaarden langs de Okavango

We hebben nijlpaard Herman dan wel gemist, maar dat betekent niet dat er geen andere nijlpaarden zijn. Vannacht word ik een paar keer wakker van zwaar, laag gebrul en dof gebrom. Geen subtiel geluid, eerder lomp en nadrukkelijk aanwezig. Even twijfel ik of het Maurits is, maar dat lijkt me sterk. Dit zijn nijlpaarden. Die zitten hier dus gewoon.

Ochtend op de rivier.

Net na zonsopkomst stappen we in een klein bootje en laten we ons meevoeren met de stroming van de rivier. Rietlanden aan beide kanten. Rustig, bijna stil. Tot er aan de overkant, in Angola, ineens beweging is. Water dat opspat. Met de verrekijker zie ik eerst één, dan vijf en uiteindelijk zeker vijftien nijlpaarden. Alleen de bovenkant van hun koppen steekt boven water uit: ogen, oren en neusgaten. Ze kijken recht naar ons. Oren die constant bewegen, neusgaten die open en dicht gaan. Af en toe verdwijnen ze volledig onder water om even later ergens anders weer op te duiken.

Onze kapitein doet alsof er niets aan de hand is, maar ondertussen geeft hij wel extra gas. Terecht. Een nijlpaard dat besluit je boot te duwen is geen klein incident. We kunnen weer een dier afstrepen op onze lijst. Tegelijk snappen we steeds beter waarom zwemmen hier geen goed idee is.

Uitzicht over de groene vallei

Na deze start stappen we weer op de fiets. Waar gisteren een wat saaie dag was, begint deze een stuk interessanter. De lucht is helder met stapelwolken die voor diepte zorgen. We klimmen langzaam omhoog en krijgen uitzicht over de vallei. Onder ons ligt een brede, opvallend groene strook langs de rivier. Het contrast met de drogere omgeving is groot. Dit gebied overstroomt in het regenseizoen en verandert dan in een uitgestrekt wetland. Het water zakt langzaam weg richting de Okavangodelta in Botswana, waardoor deze hele zone maandenlang groen blijft.

Vanaf boven zien we het landschap in lagen: op de voorgrond ronde hutten tussen de velden, daarachter verspreide bomen, met af en toe een baobab, en daar weer achter de kronkelende rivier die zich door de vallei slingert. Aan de overkant strekt Angola zich uit, vlak en groen tot aan de horizon.

Schoolkinderen langs de weg

Dorpen, velden en stukken natuur wisselen elkaar af. Wat constant blijft, zijn de kinderen. Eindeloos veel kinderen in schooluniform. Eerst fietsen we ze tegemoet, stromen kinderen die van school komen. Zodra we de school passeren waar ze vandaan komen, draait het beeld om en fietsen we met ze mee, allemaal dezelfde kant op. Tot we het gebied van een volgende school bereiken en de stroom weer keert. Dan komen ze ons opnieuw tegemoet. Zo herhaalt het zich de hele dag.

Elke school lijkt een eigen kleur uniform te hebben: bordeauxrood, groen, geel, paars. Het geeft de weg een opvallend ritme. We vragen ons af hoe de schooltijden hier precies werken, want het lijkt alsof er de hele dag kinderen onderweg zijn. Iedereen groet. “Hello, how are you?” De jongere kinderen zijn onbevangen enthousiast: rennen mee, zwaaien uitbundig en roepen alles wat ze aan Engels kennen. Puberjongens doen stoer, proberen indruk te maken en roepen net wat harder. Oudere meisjes met een zelfverzekerde houding. Het blijft vriendelijk, maar na uren wordt het ook vermoeiend.

Aan het einde van de dag zijn we blij als we onze bestemming bereiken. Een camping op een eiland in de rivier. We horen ze al voordat we onze tent opzetten. Laag gebrom vanuit het donker. Nijlpaarden, ergens in het water of misschien straks op het land. Grote kans dat ze vannacht gewoon langs onze tent lopen om te grazen.