Tegenwind langs de Okavango

De pauwen die ervoor kiezen om boven onze tent te slapen, zorgen ervoor dat we ruim voor zonsopkomst wakker zijn. Nog voordat de duiven op steroids zich laten horen. Geen straf, want we zien de zon opkomen boven de rivier, tussen het riet en de bomen aan de overkant in Angola.

De rivier waar we langs fietsen, heeft onderweg verschillende namen. In Angola heet hij de Cubango, in Namibië de Kavango en in Botswana de Okavango. Het is een van de langste riviersystemen van zuidelijk Afrika, met een lengte van zo’n 1.600 kilometer. De rivier ontspringt in de hooglanden van Angola, vormt verder zuidelijk deels de grens tussen Angola en Namibië en stroomt daarna Botswana binnen. Opvallend is dat dit water nooit de zee bereikt. In plaats daarvan loopt de rivier dood in de Okavangodelta, een enorme binnenlandse delta in de Kalahari.

Wasbord en wind uit het oosten

De komende dagen blijven we de rivier volgen. Het landschap oogt verrassend vlak en groen. Met de brede rivier en uitgestrekte rietlanden voelt het soms bijna Nederlands. Tot je de termietenheuvels ziet, verspreid tussen de vegetatie, en weer weet waar je bent.

De omstandigheden zijn minder vriendelijk. Het wasbord is terug en de tegenwind ook. De wind komt hier vrijwel altijd uit het oosten, wat betekent dat we die de komende honderden kilometers vol in het gezicht hebben. We besluiten er maar geen probleem van te maken. Tegenwind zorgt ook voor verkoeling en houdt de vliegen weg. Dat scheelt weer.

De brede gravelweg wordt nauwelijks gebruikt door auto’s, maar des te meer door mensen te voet. Iedereen loopt hier. De hele dag door groeten we: “hello, how are you?” Vrijwel altijd krijgen we een brede, oprechte lach terug, met een stralend wit en recht gebit. En dat waarschijnlijk zonder tandarts. Hoe dan? Het is vriendelijk en open, maar na een paar uur ook behoorlijk intens.

Dorpen en leven langs de rivier

Landschappelijk is deze dag minder uitgesproken dan de afgelopen dagen. We fietsen door een bewoond gebied met akkers en dorpen. Op de velden groeit vooral gierst, hier bekend als mahangu, een basisgewas dat goed tegen droogte kan. De dorpen bestaan uit ronde hutten, vaak omringd door eenvoudige omheiningen van takken en riet.

Langs de rivier liggen om de tien kilometer lodges, vaak met een camping. Het contrast is groot. Waar het dagelijks leven eenvoudig is, stap je hier ineens een groene enclave binnen met palmbomen en een strak onderhouden terrein. De rivier zelf is hier zo’n vijftig meter breed. Het regenseizoen loopt op zijn einde, maar het water staat nog hoog. De hele vallei is veranderd in een uitgestrekt wetland, met felgroen gras en dicht riet.

We kamperen direct aan het water, op een terras dat boven de langzaam stromende rivier hangt. Het constante geluid van het water is precies wat we nodig hebben om rustig in slaap te vallen, af en toe onderbroken door een plons, misschien een krokodil, misschien een nijlpaard.