Fietsen in Namibië: Door het zand naar Madisa

Na ons avontuur door het zand besluiten we het vandaag anders aan te pakken. Het is niet voor niets dat hier vooral pickups rijden. Kevin is gids en chauffeur, heeft vandaag niets te doen en brengt ons met plezier een stuk verder. Fietsen achter in de Toyota Hilux en gaan.

Het is een stevige klim door het mulle zand, weg uit de laagte waar we zitten. In plaats van zwoegen en trekken aan de fietsen, rijden we met 50 kilometer per uur omhoog. Zonder een druppel zweet staan we boven, bij het begin van het deel dat weer te fietsen is.

Sporen door de savanne

We vermaken ons uitstekend op de paden. Het zijn eigenlijk niet meer dan parallelle sporen door de savanne. De truc is steeds het spoor te kiezen met het minste losse zand. Soms is het stuiteren, soms even zoeken, maar het gaat een stuk beter dan gisteren. We zien een paar springbokken in de verte. De acacia’s geven nog net genoeg structuur om de schaal van het landschap te voelen. Verder is het leeg.

Wel zien we grote, uitgedroogde hopen olifantenmest. Ze zijn hier dus wel degelijk, alleen niet zichtbaar. De eerste uren na het afscheid van Kevin komen we niemand tegen.

De D2319 blijkt een zwaar tussenstuk. Geen wind. De weg is een afwisseling van los zand en lange stukken wasbord. Het is heet en het gaat langzaam omhoog. Links en rechts verschijnen interessante rotsformaties: roodbruine granieten boulders die lijken alsof ze willekeurig op elkaar zijn gestapeld. Het zijn zogenoemde inselbergs, restanten van oud gesteente dat door miljoenen jaren erosie is vrij komen te liggen.

Pauze met de locals

Oververhit bereiken we de kruising met de C35. Ik zie elektriciteitsleidingen en een klein hutje met een golfplaten dak en een paar mensen ervoor. Eén plus één is voor mij genoeg. “Wedden dat we hier een koud drankje kunnen krijgen?” Maurits gelooft me niet, maar loopt toch naar binnen. Even later komt hij glunderent terug met twee ijskoude alcoholvrije citroenbiertjes.

We zitten op een kratje met de locals. De één rijdt op een grader, een machine waarmee wegen worden geëgaliseerd. Hij vertelt dat hij de C35 vier keer per maand onderhoudt en de D2319 ongeveer één keer. Hij is net klaar met de C35 en wenst ons succes. De ander is geitenhoeder.

De man met de zonnebril blijkt de lokale denker van het gezelschap. Hij geeft ons een tip voor het geval we een leeuw tegenkomen. Niet wegrennen. Blijven staan. De leeuw kan komen kijken en snuffelen, maar als je wegrent ben je prooi. Als je blijft staan, heb je een goed verhaal. De laatste zegt weinig, behalve dat hij geld wil voor een biertje. Het is dan wel onafhankelijkheidsdag, maar sponsoren van alcoholisme slaan we over.

De laatste kilometers

De laatste uren rijden we door een weidse vallei. Af en toe staan er een paar hutten, maar zonder mensen. Waarschijnlijk van geitenhouders of van mensen die hier in het seizoen mineralen verkopen.
Kenmerkend voor deze regio zijn de granieten rotsformaties. Grote, afgeronde boulders die op elkaar lijken te balanceren. Door erosie zijn de scherpe randen verdwenen en blijven deze vormen over, alsof iemand enorme knikkers in het landschap heeft gelegd.

Onderweg worden we aangesproken door een auto met toeristen uit Windhoek. Ze hebben onze sporen gezien en van anderen gehoord dat er fietsers onderweg zijn. Ze vinden het bijzonder en willen van alles weten. Maar vooral willen ze ons een ijskoude cola aanbieden uit hun koelbox. Daar zeggen we geen nee tegen.

Madisa Camp

Ons eindpunt is Madisa Camp, gelegen tussen en onder één van die karakteristieke rotsformaties. We zetten onze tenten op tussen de grote, afgeronde stenen. Boven ons liggen bijna perfecte granieten bollen, alsof ze elk moment naar beneden kunnen rollen. Het zwembad is gebouwd rondom een grote rots en heeft daardoor een ronde vorm.

Als de zon zakt wordt het eindelijk koel genoeg om omhoog te klimmen. Vanaf de rots ontvouwt zich een panorama van 360 graden. Niets dan savanne en leegte tot aan de horizon. Het landschap is grotendeels vlak, maar overal steken die rotsformaties omhoog. Alsof er reuzenknikkers door het land zijn gestrooid.