Na het avontuur door het zand van gisteren besluiten we het vanaf hier anders te doen. Het is niet voor niets dat hier vooral bakkies rijden, pickups. Kevin is gids en chauffeur, heeft vandaag niets te doen en brengt ons met plezier acht kilometer verder. Fietsen achter in de Toyota Hilux en gaan.
Het is een stevige klim door het mulle zand, weg uit de laagte waar we zitten. In plaats van zwoegen en beulen scheuren we met vijftig kilometer per uur omhoog en staan we zonder één druppel zweet boven, bij het begin van het deel dat weer te fietsen is.
Sporen door de savanne
We vermaken ons uitstekend op deze paden, die eigenlijk parallelle sporen door de savanne zijn. De truc is het spoor te kiezen met het minste losse zand. Soms stuiteren, soms even glijden, maar deze kilometers gaan veel sneller dan die van gisteren. In de verte een paar springbokken; de acacia’s geven net genoeg structuur om de schaal van het land te voelen.
We zien grote, uitgedroogde hopen olifantenmest. Ze zijn hier dus echt, alleen niet zichtbaar. De eerste uren na het afscheid van Kevin komen we niemand tegen.
De D2319 blijkt een zwaar tussenstuk. Er is geen wind. De weg is afwisselend zanderig en langdurig wasbord. Het is bloedheet en het gaat omhoog. Links en rechts rotsformaties van roodbruine granieten boulders die op elkaar gestapeld lijken: inselbergs, harde kernen van oud gesteente waar het zachtere land omheen is weggeërodeerd.
Pauze met de locals
Oververhit bereiken we de kruising met de C35. Ik zie elektriciteitsleidingen en een klein hutje met een golfplaten dak, met een paar mensen ervoor. Eén plus één is voor mij vier. Wedden dat we hier een koud drankje kunnen krijgen? Maurits gelooft me niet, maar komt even later triomfantelijk naar buiten met twee ijskoude alcoholvrije citroenbiertjes.
We zitten op een kratje met de locals. De één rijdt op een grader, de machine waarmee de wegen vlak worden gemaakt. Hij doet de C35 vier keer per maand en de D2319, waar wij net vandaan komen, ongeveer één keer. Hij is net klaar met de C35 en wenst ons veel plezier. De ander is geitenhoeder.
De man met de zonnebril blijkt de lokale denker. Hij geeft ons een gouden tip voor het geval we oog in oog met een leeuw komen te staan. De leeuw kan komen snuffelen, zegt hij, maar bewegen moet je niet.
Niet wegrennen. Blijven staan. Als je wegrent ben je prooi.
De laatste van het gezelschap zegt weinig, behalve dat hij geld wil voor een biertje. Het is onafhankelijkheidsdag, Namibië bestaat vandaag zesendertig jaar, maar alcoholisme sponsoren we niet.
De laatste kilometers
De laatste uren rijden we door een weidse vallei. Af en toe drie hutten zonder mensen, waarschijnlijk van geitenhouders of van verkopers die wachten tot het toeristenseizoen eind april begint. Overal steken de granieten formaties omhoog.
Onderweg worden we staande gehouden door een auto met toeristen uit Windhoek. Ze hadden onze sporen al gezien en van anderen gehoord dat er fietsers op deze weg zaten. Ze willen er alles van weten, maar vooral willen ze ons een ijskoude cola aanbieden uit hun koelbox. Ze kunnen ons geen groter plezier doen.
Madisa Camp
Ons eindpunt is Madisa Camp, tussen de rotsformaties. Onze tenten staan tussen de grote, ovale stenen. Boven ons balanceren bijna ronde bollen graniet, alsof ze elk moment kunnen vallen. Het zwembad is gemetseld rondom een grote rode rots en heeft daardoor een ronde vorm.
Als de zon zakt is het koel genoeg om omhoog te klimmen. Vanaf de rots ontvouwt zich een panorama van 360 graden: de savanne strekt zich in alle richtingen uit tot voorbij de horizon. Het land is grotendeels vlak. Alleen die formaties steken erbovenuit, alsof er reuzenknikkers door het landschap zijn gestrooid.
Foto’s uit dit verhaal
Meer foto’s uit Namibië ›Waar deze dag ligt
Fietsreis door zuidelijk Afrika, nu in Namibië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering19. Op zoek naar olifanten bij de Brandberg
Volgende aflevering ›21. De asfaltweg naar TwyfelfonteinSpring naar een andere aflevering
- 17. Van Spitzkoppe naar Brandberg: de beste fietsdag tot nu toe
- 18. Chakalaka naar Brandberg: ongelijkheid langs de weg
- 19. Op zoek naar olifanten bij de Brandberg
- 20. Door het zand naar Madisa Camp
- 21. De asfaltweg naar Twyfelfontein
- 22. De woestijnolifanten van Twyfelfontein
- 23. Regen en giraffen op de weg naar Palmwag
- Alle 68 afleveringen ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.
2 comments
Lang leve de Hilux en alcoholvrij citroenbier!
Jullie wrrjen er hard genoeg voor… Bikkelen hoor!
Wat een reis!
En wat een ontmoetingen ook weer.
En wat fijn om de verslagen te lezen!