Een laatste dag in Tbilisi

De dag na de calzone is een verloren dag: we liggen samen ziek op bed en houden om beurten het toilet bezet. We zijn maar blij dat we een goede hotelkamer hebben en niet meer in Dartlo zitten, waar we het met een gat in de grond en de nachtelijke kou hadden moeten doen. De dag erna gaat het een stuk beter, en met wat brood, yoghurt en koffie die blijven zitten is het tijd om toch nog wat van de stad te zien.

Over de Rustaveli lopen we naar Freedom Square, waar tot rond 1990 het laatste Lenin-standbeeld op de hoge zuil stond en nu een nieuw beeld uitkijkt op het chaotische verkeer. Door de oude wijk lopen we naar de voet van de heuvel, langs bijzondere oude houten huizen met versierde, gekleurde veranda’s, waarvan een deel op instorten staat en een ander deel zo grondig is opgeknapt dat nieuwbouw en renovatie niet meer te onderscheiden zijn.

Moeder Georgië houdt in de ene hand een kom wijn om vrienden te verwelkomen, en in de andere een zwaard voor wie het slecht met het land voorheeft.

Boven op de heuvel staat, naast de vierde-eeuwse Narikala-vesting die de stad al eeuwen bewaakt, het grote zilveren beeld van Moeder Georgië uit de Sovjettijd, met die kom wijn en dat zwaard. We dalen af naar de botanische tuinen achter de bergkam en informeren bij de koepelvormige zwavelbaden aan de voet van de oude stad, waar vijfendertig lari per persoon voor een privébad ons wat overdreven lijkt; daarvoor gaan we thuis wel naar de sauna. ’s Avonds trakteren we onszelf op een chic Chinees diner, terwijl het buiten begint te regenen en de stroom uit- en aanvalt. Hier, in een Tbilisi dat flink aan de weg timmert, eindigt onze reis van 2010. Wat in Praag op de fiets begon, zetten we na de Turkse kust als rugzakreizigers voort, en de laatste weken trokken we te voet de bergen van Georgië in, van Svaneti tot Tusheti.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.