Twee watervallen bij Lagodekhi

Oma maakt voor onderweg een “go-packet” klaar, een lunchpakket dat zo overdadig is dat we de appels en paprika’s maar teruggeven; dat je soms gewoon geen honger hebt, snapt in Georgië niemand. De buurjongen, tevens haar kleinzoon, brengt ons voor vijfentwintig lari heen en weer naar het begin van de wandeling naar de Gurgeniani-waterval. Het is een tocht van zo’n vijftien kilometer door een bosrijke kloof, waar de rivier tussen de rotsblokken snelstromende poeltjes heeft uitgesleten. Heel even hebben we de illusie dat we de enigen zijn, maar overal zitten groepjes Georgiërs te stoken en te picknicken. De vijfenvijftig meter hoge waterval halen we net even zonder gezelschap.

In Georgië bederf je de natuur graag met een tic.

Daarna wordt het een culturele belevenis. Een familie ruziet om de beste barbecueplek, en tijdens die ruzie krijgen we van opa allebei een beker cognac en daarna de altijd aanwezige zelfgemaakte wijn, en dat het nog geen elf uur is, mag de pret niet drukken. Een groep jongeren wil met ons op de foto met hun zwaard. Het zijn allemaal gulle, goede mensen, maar ze laten wel een enorme bende achter in een gebied waar je geen vuur mag stoken en geen rotzooi mag achterlaten.

Een andere wandeling laat de andere kant van Lagodekhi zien: twaalf kilometer naar een kleinere waterval, onder een bewolkte, koele hemel. We lopen door een uitgestorven loofbos met grote, oude bomen waarvan de stammen zacht en groen zijn van het mos; luchtwortels, mist en klimop geven het gevoel van een regenwoud. We komen helemaal niemand tegen, er ligt nauwelijks afval, en de waterval van vijf meter met zijn natuurlijke zwembad is alleen te koud voor een duik. Deze stille wandeling is mooier dan de drukke.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.