We staan om kwart voor vijf op om bij zonsopgang naar de ridge te lopen, de richel die de westgrens van het park vormt, met Michael, Anna en Juuls. Door de droge kreekbedding lopen we terwijl het langzaam licht wordt, en de zon komt als een donkerrode bol tussen de Bungles op. We proberen het spinifex te ontwijken, niet alleen omdat het scherp is, maar ook omdat het zo kwetsbaar is dat het doodgaat als je erop stapt.
Boven op de ridge
Over de losse rode stenen klauteren we naar de top, waar zich een panorama van driehonderdzestig graden ontvouwt: de zandsteenwanden aan de ene kant, de termietenheuvels aan de andere. Ondanks de geringe hoogte sta je hier on top of the world. Deze grens van het park is duidelijk een geologische breuklijn, waar ooit twee platen op elkaar botsten, af te lezen aan de stand van het gesteente. We drinken een kop koffie en zijn om kwart over zeven weer terug, want de afwas wacht.
De hele nacht buiten
Die avond is er reden voor een feest. Er gaat een verhaal dat Mars die nacht zo groot als de maan aan de hemel zou staan, eens in de tienduizenden jaren; niemand gelooft het, maar het is een prima excuus. Het weer is bovendien omgeslagen, want de nachten zijn niet meer koud, dus in de hete kabine slapen is geen pretje. Michael, Ron, Sue, Anna, Juuls, Brett en wij leggen matrassen op de kale vlakte, met flessen wijn en marsrepen. Er is geen maan, dus het is aardedonker en er staan extreem veel sterren. De Melkweg snijdt met zijn donkere stofwolken de hele hemel door, met de Emu erin; recht boven ons staat Floors sterrenbeeld, de schorpioen, terwijl het Zuiderkruis al onder de horizon is verdwenen.
Als feest is het geen succes: Brett snurkt na vijf minuten, en de rest valt voor tienen in slaap, gesloopt van de lange dagen. Niemand wordt wakker om Mars te controleren, dus of het een hoax was blijft onbeslist. Maar buiten slapen is prachtig, want elke keer dat je je ogen opendoet, kijk je in een oneindige hoeveelheid sterren, tot om vijf uur de zon weer opkomt.
Er is geen maan, dus het is aardedonker, en de Melkweg snijdt met zijn donkere stofwolken de hele hemel door.
Verder in de serie
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.