Gisteren hebben we 140 kilometer gefietst en dat heeft er bij Maurits stevig ingehakt. Eigenlijk heeft hij een rustdag nodig. Alleen kan dat niet: we staan op een self-catering camping en blijven is geen optie.
Er zijn twee manieren om in Katima Mulilo te komen: de directe route over de B8, of de langere zuidelijke variant langs de grens met Botswana. Die laatste lijkt spannender, dus die keuze was snel gemaakt. Het probleem is dat de overnachtingsmogelijkheden hier dungezaaid liggen. Doorrijden naar Rupara, de camping waar ik al contact mee heb gehad over een plek, betekent opnieuw ruim honderd kilometer. Daarom knippen we het op: vandaag veertig, de rest morgen.
Slapen in de bush is hier iets anders dan in de woestijn: geen goed idee. In theorie kunnen we aankloppen bij een dorp, en daar zullen ze het niet erg vinden, maar na een dag fietsen is het prettiger om je eigen ding te doen zonder de volle aandacht van vooral de kinderen. Daarnaast reist hier vrijwel iedereen georganiseerd of met een 4WD-camper, en de infrastructuur is daarop ingericht.
In de grote supermarkt van Kongola slaan we eten in voor een paar dagen. Ik ga naar binnen, Maurits blijft bij de fietsen en de bagage. Zo doen we dat altijd.
Leven langs de weg
De kleine nederzettingen langs de weg bestaan uit dezelfde ronde hutten. Opvallend is dat hier veel minder is omheind dan eerder: geen kralen met palen eromheen. Daardoor kijken we het leven in zo’n nederzetting veel meer in. Op het eerste gezicht lijkt er vooral te worden gehangen. Vuur maken, roeren in een pot, stampen, wassen, hout hakken.
Als je beter kijkt, is iedereen bezig.
Voor water moet vaak ver worden gelopen en kinderen lopen kilometers naar school. Een eenvoudig leven kent geen apparaten die klusjes overnemen, en dat kost tijd aan dingen waar wij nauwelijks tijd aan besteden. Misschien is dat ook waarom er zoveel kinderen zijn: die kunnen water halen en hout sprokkelen.
Toubab?
Zodra we in beeld komen verandert alles. Kinderen springen op van waar ze bezig zijn, rennen naar de weg, zwaaien en roepen. Niet alleen “hello”, maar ook iets dat opvallend veel lijkt op “toubab”. Dat hoorden we eerder in Senegal, waar het witte persoon of Europeaan betekent. Of het hier dezelfde oorsprong heeft weet ik niet, maar de klank is te herkenbaar om toeval te zijn. We zwaaien altijd enthousiast terug, want na het kinderalarm zwaaien de volwassenen meestal vrolijk mee.
De vraag om “sweets” of “candy” komt ook hier steeds terug. We geven ze geen ongelijk, maar we stimuleren die gewoonte niet. We houden het bij een vrolijke interactie van woorden. Maar als er een grote schare kinderen in schooluniform breed lachend komt aanrennen, organiseer ik een fotoshoot. Kleren worden rechtgetrokken, er wordt geduwd en getrokken, en uiteindelijk staat de hele groep op de foto. Dat is dan wel een goed moment voor een snoepje.
Helemaal consequent zijn we dus niet. Maar zie maar eens een grote groep enthousiaste kinderen elk één snoepje te geven, als ze allemaal hebben geoefend op een onschuldige ik-heb-nog-niets-gehad-blik.
Buiten de boot
Na veertig kilometer eindigen we op de volgende self-catering camping, veel te duur voor wat je krijgt. Er blijkt wél een koelkast te staan, vol koude drankjes, maar daar mogen wij niet aan: die is gereserveerd voor de toergroepen. Individuele reizigers zitten ze hier eigenlijk niet op te wachten, en wie het toch wil moet volledig zelfvoorzienend zijn. Als fietser val je buiten de boot.
Ik laat me niet zo gemakkelijk nee verkopen en ritsel net zolang tot we tegen betaling toch van die koelkast gebruik mogen maken. Maurits voelt zich slap en kan de rest van de dag stilliggen.
Foto’s uit Namibië
Meer foto’s uit Namibië ›
Waar deze dag ligt
Fietsreis door zuidelijk Afrika, nu in Namibië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering42. Van Okavango naar Zambezi: door een corridor zonder dieren
Volgende aflevering ›44. Door Nkasa Rupara: waar fietsen eigenlijk niet magSpring naar een andere aflevering
- 40. Popa Falls: de oversteek naar de Zambezi-regio
- 41. Tussen San-nederzettingen en shebeens
- 42. Van Okavango naar Zambezi: door een corridor zonder dieren
- 43. Tussen bush en dorpen richting Katima Mulilo
- 44. Door Nkasa Rupara: waar fietsen eigenlijk niet mag
- 45. Regen en safari in Nkasa Rupara
- 46. Aan de oever van de Zambezi
- Alle 68 afleveringen ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.
2 comments
ademloos 3 verhalen achter elkaar gelezen. Zo leuk om dat na de strips te doen! Ik heb gisteren wel leeuwen gezien! in Burgers Zoo!
Wij hebben inmiddels ook veel leeuwen gezien. Lees maar in nieuwste verhaal. Ik denk dat we er dichterbij waren dan dat je in de dierentuin kan.