Same day delivery

Fietser met bagagetassen rijdt over een lange grindweg door droog Namibisch heuvelland, met bergen op de achtergrondAlle foto’s uit Namibië ›

De wind komt op in de nacht en zwelt aan tot een voortdurend gebulder. De beschutte plek kan niet alles tegenhouden en de tent klappert een groot deel van de nacht. ’s Ochtends kijken we elkaar aan met een blik van: vandaag heb ik hier echt geen zin in. Gelukkig is er eerst koffie.

Vandaag moeten we zestig kilometer fietsen met achthonderd meter stijgen, recht tegen de wind in. We hadden dit stuk oorspronkelijk met de wind mee gepland; door onze timing klopt de volgorde nu andersom, en daar hebben we inmiddels behoorlijk spijt van. In plaats van te fietsen ondergaan we het.

Maar ja, we doen dit allemaal vrijwillig. Blijkbaar halen we er ergens toch plezier uit, al is dat vandaag moeilijk te vinden.

Niemand stopt

Af en toe passeert er een 4WD met toeristen; stiekem hopen we dat iemand stopt om ons een stuk mee te nemen. Dat gebeurt niet. Wel stoppen af en toe Namibiërs om te vragen of alles goed gaat, en dat zijn inmiddels de mensen met wie we onderweg het meeste contact hebben. Andere toeristen reizen in hun eigen 4WD-bubbel. Ramen dicht, airco aan. We zijn zelfvoorzienend en hebben niets nodig, maar de volledige afwezigheid van contact valt ons allebei op.

We zitten langs de kant van de weg onder een zeldzame acaciaboom, niet uit de wind maar wel in de schaduw, wanneer een bestelwagen terugkomt die we eerder zagen. Op de zijkant staat “Same Day Delivery”. Ze stoppen en vragen of we iets nodig hebben.

Na veertig kilometer beuken zijn we murw. We vragen of ze ons kunnen meenemen tot de afslag naar de Naukluft. We spreken Afrikaans, wat verrassend goed gaat: het is een directe afstammeling van het zeventiende-eeuwse Nederlands, en we concluderen al snel dat we blijkbaar een soort familie zijn.

Met fietsen en al klimmen we in de open laadbak. Met tachtig kilometer per uur razen we over het gravel. Tegenwind is ineens geen onderwerp meer. Bij de afslag stoppen ze niet; ze brengen ons nog tien kilometer verder, zodat we ook de laatste hoogtemeters niet meer hoeven te doen. Wij hoeven echt niet te bewijzen dat we kunnen fietsen. Dit is gewoon heel fijn.

De ranger en de administratie

We komen aan in een vallei in het Naukluft-gebied, het bergachtige deel van het Namib-Naukluft National Park: ruige kloven, droge rivierbeddingen en kleine waterpoelen tussen de rotsen. Het meeste toeristenverkeer gaat naar Sossusvlei en Deadvlei, waardoor het hier stil blijft. We zijn de enige gasten.

De ranger krijgt een lichte kortsluiting wanneer hij onze fietsen ziet. “Met welke auto zijn jullie gekomen?” We zijn komen fietsen. Dat veroorzaakt een system error: in de parken van Namibia Wildlife Resorts mag niet worden gefietst, en voor de permit moet een voertuig met kenteken worden ingevuld. We opperen om dan maar te doen alsof hij de fietsen niet heeft gezien, maar dan klopt de administratie weer niet.

We mogen eerst de tent opzetten en afkoelen in de rotspoelen verderop in de vallei; ondertussen bedenkt hij een oplossing voor dit wereldprobleem. Na het eten komt hij ermee. Maurits vult het kenteken van zijn Nederlandse Audi in. De administratie klopt weer, en nu de fietsen uit het zicht staan is het probleem voorlopig opgelost.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig