Fietsen in Namibië: Een zware dag naar de Naukluft

Het kleine beetje hoop dat we hebben om vandaag zonder harde tegenwind te fietsen gaat ’s nachts al verloren. De wind komt op en zwelt aan tot een voortdurend gebulder. Onze beschutte plek kan niet alles tegenhouden en de tent klappert een groot deel van de nacht.

’s Ochtends kijken we elkaar aan met een blik van: vandaag heb ik hier echt geen zin in. Gelukkig is er eerst koffie. Vandaag moeten we zestig kilometer fietsen om de Naukluft te bereiken. De enige optie is verstand op nul en niet te veel nadenken. Het wordt zwaar: achthonderd meter stijgen en vol tegen de wind in, die nog harder lijkt dan de afgelopen dagen.

We hadden het rondje om Deadvlei oorspronkelijk andersom gepland, maar door onze timing hebben we dat aangepast. Daar hebben we inmiddels behoorlijk spijt van. In plaats van met plezier te fietsen ondergaan we het vandaag vooral. Maar ja, we doen dit allemaal vrijwillig. Blijkbaar halen we er ergens toch plezier uit, al is dat vandaag moeilijk te vinden.

Fietsen in de wind

Af en toe passeert er een 4WD met toeristen. Eigenlijk hopen we dat iemand stopt zodat we een stukje mee kunnen rijden en deze kwelling iets korter wordt.

De enige serieuze kandidaat komt ons tegemoet. De inzittenden zijn Namibiërs. Ze stoppen zelfs even om te vragen of alles goed gaat en rijden daarna weer verder. Het zijn eigenlijk de mensen met wie we onderweg het meeste contact hebben.

Mede-fietsers zien we niet. Andere toeristen reizen in groepen of in hun eigen 4WD-bubbel. Ramen dicht, airco aan. Op één uitzondering na spreken we niemand. Opvallend is dat op deze verlaten, hete wegen niemand even stopt om te vragen of alles goed gaat of dat we misschien iets nodig hebben. Natuurlijk zijn we zelfvoorzienend. Maar de totale afwezigheid van interactie valt ons allebei op.

Same day delivery

We zitten langs de kant van de weg onder een zeldzame acaciaboom. Niet uit de wind, wel in de schaduw. Dan komt de wagen terug die we eerder zagen. Op de zijkant staat “Same Day Delivery”. Ze stoppen en vragen of we iets nodig hebben.

Na veertig kilometer beuken tegen de wind zijn we murw. We vragen of ze ons misschien een lift kunnen geven tot de afslag naar de Naukluft. We spreken Afrikaans (dat blijkt verrassend goed te gaan) en concluderen al snel dat we blijkbaar een soort familie zijn.

Met fietsen en al klimmen we in de open laadbak. Met tachtig kilometer per uur razen we nu over het gravel. Tegenwind is ineens geen onderwerp meer. Bij de afslag stoppen ze niet. Ze brengen ons nog tien kilometer verder, zodat we ook de laatste paar honderd meter stijgen niet meer hoeven te doen. Wij hoeven echt niet te bewijzen dat we kunnen fietsen. Dit is gewoon heel fijn.

De Naukluft

We komen aan in een schitterende vallei die onderdeel is van het Naukluft-gebied, een bergachtig deel van het grote Namib-Naukluft National Park. Dit gebied staat bekend om zijn ruige kloven, droge rivierbeddingen en kleine waterpoelen tussen de rotsen. Het is ook leefgebied van onder andere de zeldzame Hartmann’s bergzebra, verschillende antilopen en bavianen.

Toeristen trekken meestal naar de duinen bij Sossusvlei en Deadvlei. Daardoor blijft de Naukluft relatief rustig, ondanks het spectaculaire landschap. Hier gaan wij kamperen. Het welkom is zoals overal hartverwarmend. Wij zijn inmiddels grote fans van de Namibiërs. Maar de ranger krijgt een lichte kortsluiting wanneer hij onze fietsen ziet.

“Met welke auto zijn jullie gekomen?” vraagt hij. We zijn komen fietsen.
Dat veroorzaakt een soort system error. In de parken van Namibia Wildlife Resorts (NWR) mag namelijk niet worden gefietst. En voor de permit moet een voertuig en kenteken worden ingevuld waarmee je bent binnengekomen. We opperen om dan maar te doen alsof hij de fietsen niet heeft gezien. Maar dan klopt de administratie weer niet.

We mogen eerst de tent opzetten en afkoelen in de rockpools verderop in de vallei. Ondertussen bedenkt hij een oplossing voor dit wereldprobleem. We zijn de enige gasten in dit indrukwekkende gebied. Opvallend dat dit nauwelijks op de radar van toeristen lijkt te staan.

Na het eten komt de oplossing. Maurits vult het kenteken van zijn Nederlandse Audi in. De administratie klopt weer. En nu de fietsen uit het zicht staan is het probleem voorlopig opgelost.