De grens over naar Batumi

Ayder is prachtig, maar te druk en te duur, en we hebben weer zin in een nieuw land. Daarom besluiten we naar Batumi te gaan, de Georgische badplaats aan de Zwarte Zee; aan die zee blijven we trouw. Een dolmuş brengt ons voor achtenhalve lira naar Pazar, waar iemand de aansluiting regelt op de bus naar Hopa, waar we al om half tien aankomen. Voor drieënhalve lira rijden we door naar de grensplaats Sarp, door vijf tunnels waarin een kilometerslange file vrachtwagens staat te wachten om Georgië in te mogen. We sluiten aan in de rij voetgangers, krijgen een uitreisstempel van de Turken, en lopen naar de Georgische kant, waar we binnen tien minuten een stempel hebben en worden begroet met “welcome to Georgia”.

Het verschil is meteen voelbaar. De hoofddoeken zijn verdwenen, een paar mannen lopen met blote buik, bier is weer overal te krijgen, en er wordt een volstrekt onbegrijpelijke taal gesproken, met een schrift dat nergens op lijkt.

Aan de Georgische kant zijn de hoofddoeken verdwenen en is het bier weer overal.

We stappen in onze eerste marshrutka, een deelbusje, dat ons voor één lari in het centrum van Batumi afzet. We rijden langs een druk strand, waar bikini’s en blote bovenlijven weer de normaalste zaak van de wereld zijn, terwijl de weg slechter wordt en het aantal Lada’s toeneemt. Batumi is druk, heet en stoffig, en verkeersregels hebben er nog minder betekenis dan in Turkije. We nemen een kamer voor zestig lari bij een stugge familie; zonder een woord Georgisch is het lastig ze te laten glimlachen. De boulevard is ’s middags bijna verlaten, want het is veel te heet, en de zee heeft hier een kiezelstrand. Het eerste Georgische biertje bevalt goed, al wordt de patat verpest door dille en de rekening creatief opgemaakt. Geen plek om voor terug te komen.

’s Avonds is het wat koeler, en de klok is een uur vooruitgezet. We lopen langs de haven, waar grote schepen worden geladen en gelost terwijl mensen er gewoon tussendoor zwemmen. Op een terras kost het moeite de bestelling op te nemen, en wat we krijgen is niet wat we bestelden: worst in plaats van vis, lever in plaats van rund. Bij het grote waterorgel op de boulevard, met licht, water en klassieke muziek, staat het wel zwart van de mensen. Na de hartelijkheid van Turkije voelt Georgië voorlopig als een koude douche, maar een eerste indruk moet je nooit laten beslissen: dit land is voor ons nog onbekend terrein, dat we de komende weken pas echt leren kennen.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig